Gorredijk kroont zich tot kampioen, verslaggever “Ikke” overleeft nacompetitie-stress “gelukkig ☺️”

 

Op papier was het een voetbalwedstrijd.

 

In werkelijkheid was het een complete dorpsoperatie waarbij iedereen deed alsof ze ontspannen waren, terwijl de hartslag ergens tussen “nacompetitiekraker” en “technische storing bij Omrop Fryslân” bungelde.

 

Pinkstermaandag. 

Zon op het nieuwe hoofdveld. 

Volle bak langs de lijn. 

VV Wacker op bezoek.

 

En één opdracht voor Gorredijk: winnen en kampioen worden.

Dat deden ze vervolgens alsof ze persoonlijk beledigd waren door het bestaan van spanning: 6-0.

 

Iedereen “heel rustig”

 

De sfeer langs de lijn was prachtig herkenbaar.

Supporters bleven opvallend kalm:

 

-iedere vijf seconden op hun horloge kijken

 

-na 1-0 alvast voorzichtig informeren hoe laat de platte kar vertrekt

 

en ondertussen luid verkondigen dat “der kin

noch fan olles barre”.

 

Bestuursleden liepen rond met de bekende amateurvoetbalblik: alsof alles onder controle was, terwijl iemand voor de vierde keer dezelfde verlengkabel van de geluidsinstallatie controleerde alsof daar het kampioenschap van afhing.

 

En dan was er natuurlijk nog verslaggever “Ikke”.

Officieel neutraal aanwezig. 

Objectief. 

Journalistiek verantwoord.

Maar ondertussen:

-bij iedere kans nét iets te hard “OOOOHHH” roepen

-stiekem al nadenken over de openingszin van het kampioensverslag

én vooral hopen dat er geen nacompetitie zou komen.

“Ik had de nacompetitie niet overleefd,” waren na afloop dan ook zijn eerlijke woorden.

 

En eerlijk?

 

Dat geloofde onmiddellijk iedereen.

 

Nog twee weken langs sportvelden staan met twintig graden, slappe koffie, halve gehaktballen en supporters die drie keer hetzelfde verhaal vertellen over “dat seizoen van ’98”… een mens heeft grenzen.

 

Eerst het belangrijkste: het gras

 

De echte held van het weekend liep trouwens niet eens direct in de aanval.

 

Keeper Jord Beenen besloot daags voor de wedstrijd dat een kampioenschap prima is, maar dat het hoofdveld vooral in absolute topconditie moest liggen. 

Dus stond hij samen met vrijwilligers ruim zeven uur lang aan dat veld te sleutelen alsof de KNVB persoonlijk kwam jureren.

Niemand wist dat Jord zoveel liefde voor gras had.

Er gaan inmiddels sterke geruchten dat:

hij thuis maaisporen analyseert

-emotioneel wordt van een strakke middenstip

-en met een” plagge gears” onder zijn hoofdkussen slaapt.

SC Heerenveen zou al voorzichtig hebben geïnformeerd of Gert Jan Hilarius versterking zoekt.

8

Wacker speelde mee in een voorstelling die al geschreven was

 

VV Wacker had in de openingsfase nog wat balbezit, wat ongeveer net zoveel indruk maakte als een waxinelichtje tijdens een stroomstoring.

 

Verdedigend stond Gorredijk als een huis en aanvallend ging het vervolgens ouderwets los.

 

Thymo de Vries opende de score en daarna veranderde het duel langzaam in een openbare kampioensrepetitie.

Yens Arndt scoorde

Thijs Herder besloot er maar meteen drie te maken en bij rust stond er al 5-0 op het bord. 

 

De enige echte spanning zat toen nog bij de kantine: zou de biervoorraad het halen?

 

Trainer Johan van Slooten hoefde na afloop weinig moeilijke analyses los te laten:

“We hawwe der in deeglike, sterke wedstriid fan makke.”

 

Dat was nog bescheiden uitgedrukt.

Dit was geen nerveuze kampioenswedstrijd. Dit was voetbal met de subtiliteit van een sloopkogel.

 

Douchen. Met kleren aan natuurlijk.

 

In de tweede helft mocht iedereen nog even meedoen aan het feest. Vijf wissels erin, tempo iets omlaag, kampioensmodus volledig aan.

 

Fimme Marre maakte de 6-0 en daarna kon het officiële gedeelte beginnen: complete chaos.

 

De selectie verdween richting zwembad De Delte voor de nodige verkoeling, al is “verkoeling” relatief wanneer er inmiddels twaalf man tegelijk “KAMPIOENEN!” in je oor schreeuwen.

 

Van Slooten zelf hield het ook niet droog:

“Ik ha sels ek al mei klean en al ûnder de douche stien.”

 

Zoals het hoort.

 

Geen mediatraining. Geen perfect geregisseerde kampioensvideo.

Gewoon een trainer die natgeregend door bier, zwembadwater en emotie zijn schoenen kwijt is.

 

Einde seizoen.

 

Einde verslaggever.

 

Volgend seizoen wacht de tweede klasse, waar Gorredijk het mag opnemen tegen zaterdag- én zondagclubs en waar verliezen ineens niet meer automatisch wordt opgelost met “ach, dan mar in krat bier”.

 

Maar dat is voor later.

 

Deze middag draaide om kampioen worden.

Om een nieuw hoofdveld.

Om volle lijnen langs het veld.

Om dorpsvoetbal in z’n mooiste vorm.

 

En om verslaggever “Ikke”, die na het laatste fluitsignaal waarschijnlijk vooral opgelucht was dat hij de nacompetitie inderdaad  heeft ontlopen.

 

IKKE