Afgelopen zaterdag kon in Oentsjerk rond half zes na 120 minuten voetbal het slagveld worden overzien. Thuisclub VC Trynwâlden (VCT) en de gasten van RWF uit Frieschepalen hadden de vele toeschouwers een ware thriller voorgeschoteld. Uiteindelijk trok VCT de wedstrijd na verlenging met 5-3 naar zich toe, maar wat moest het daar diep voor gaan. Dat was de verdienste van RWF dat niet opgaf en met wat meer geluk ook zomaar aanstaande zaterdag de finale van de nacompetitie tegen Onstwedder Boys voor promotie naar de derde klasse had kunnen spelen. Nu heeft VCT dat voorrecht en dat wil deze kans maar wat graag verzilveren. In Onstwedde zal men er echter niet anders over denken.
Om drie uur trapten de beide elftallen af op een veld omzoomd door publiek. Dat deden zij onder de uitstekende leiding van het trio Paauw, Luinenburg en Bron dat zichzelf bleef, ook in enkele situaties waarin dan weer VCT dan weer RWF zich benadeeld voelde. VCT speelde niet de beste wedstrijd van het seizoen, maar voetbalde in het eerste kwart van de wedstrijd wel iets makkelijker dan RWF en creëerde ook enkele kansen. Het riep door eigen slordigheid echter ook gevaar over zich af. Dat leverde vlak voor de drinkpauze de 0-1 op, toen na balverlies van VCT een goed uitgespeelde aanval door Jarno Haisma werd afgerond.
Het leek alsof VCT deze domper nodig had om de schroom wat meer van zich af te werpen. De duels werden met meer overtuiging aangegaan en niet ver voor het rustsignaal verdiende Jacob Rijpma een vrije trap op de rand van de zestien tegen de achterlijn aan, waarbij nog fel getwist werd of de overtreding niet binnen het strafschopgebied was. Uiteindelijk maakte dat niet veel uit. De door Hessel Breeuwsma hard genomen vrije trap leek door de keeper over te worden getikt, maar de bal kwam via de bovenkant van de lat terug het veld in en Jacob Rijpma kopte de bal attent binnen. Nog voor de pauze dacht VCT een penalty te krijgen toen Hessel Breeuwsma bij een verdediger over de knie ging, maar Paauw besloot anders.
Na de thee nam VCT weer het initiatief. Uit een corner ontstond na een minuut of tien een klutssituatie waarin Wouter Bakker de 2-1 binnenwerkte. Daarna kantelde de wedstrijd. VCT moest noodgedwongen wisselen en bij RWF kwam er met Daan de Boer extra kwaliteit in het veld. Het kreeg met hem erbij het middenveld meer in handen. Vanaf toen was het wel steeds dreigend maar het leverde geen hele grote kansen op. Op eentje na die op een meter voor het doel miraculeus werd gemist. Toen Pier Koetsier rond de 85e minuut vanaf de rechterkant in het strafschopgebied de bal ontzettend knap in de verre kruising schoot, leek de strijd met de 3-1 tussenstand wel beslist.
Maar RWF gaf niet op, gooide alles op de aanval en VCT profiteerde niet van de ruimte waarin het ook wel kansen kreeg op de 4-1. Zo trof een aangeraakt schot van Hessel Breeuwsma nog de paal. RWF werd beloond met twee treffers van Jan Sikko Veenema in een paar minuten (extra) tijd toen hij tot twee keer toe in een vol strafschopgebied de bal binnenschoot. Dolle vreugde bij RWF en grote vertwijfeling bij VCT. Gelukkig werd de laatste anderhalve minuut zonder schade doorgekomen, waarna trainer Knobbe en assistent Inia hun manschappen weer bij de les konden krijgen voor de verlenging.
Het momentum lag na die slotminuten bij RWF, maar het was VCT dat na vijf minuten toch weer de leiding nam. Op vrijwel dezelfde plek als bij de 1-1 schoot Hessel Breeuwsma nu zelf de 4-3 binnen uit de vrije trap, verlengd door een speler van RWF. Weer gaf RWF niet op en VCT liep op het tandvlees. Misten de mannen van Klaas Zandberg in de eerste helft van de verlenging nog een dot van een kans op de gelijkmaker, in de laatste vijftien minuten leverde het overwicht van RWF alleen enkele schietkansen van buiten de zestien op. Maar deze schoten ontbeerden kracht. De goed ingevallen Finn de Vries, evenals Pier Koetsier nog een JO19-speler, besliste met een letterlijk en figuurlijk hele sterke actie de wedstrijd en hij kon geen beter moment uitzoeken voor zijn eerste treffer in het eerste elftal van VCT. Zelfs na deze 5-3 bleef RWF prijzenswaardig aanzetten en het dwong keeper Karst Veenstra nog tot een prima redding, maar de twee doelpunten voorsprong waren nu wel beslissend.
Begrijpelijke teleurstelling bij RWF, grote vreugde bij VCT. Over de gehele wedstrijd genomen en terugblikkend op het aantal kansen is de overwinning terecht te noemen, maar wel degelijk met het besef dat het ook de andere kant op had kunnen vallen. Nu wacht zoals gememoreerd Onstwedder Boys. In een al wat verder weg geleden verleden speelde een van de twee moederverenigingen van VCT, Trynwâldster Boys, één seizoen in de competitie bij Onstwedder Boys (1996/1997) en vijf jaar later (2002) werd in de nacompetitie ook tegen elkaar gespeeld. Het resultaat van destijds zal Onstwedder Boys graag willen herhalen en VCT graag willen rechtzetten. De locatie moet nog worden bepaald, houd daarvoor de socials in de gaten.
