Soms belandt er een tip in onze mailbox die meteen blijft hangen. Onlangs kregen wij een bericht waarin iemand vroeg of we wel eens hadden gehoord van “Jesse Komrij, de keeper van Friese Boys uit Kollumerzwaag.” De afzender vervolgde:
“Ik ken een uitstekende jonge keeper waarmee het wellicht leuk zou zijn om eens een item of interview over te maken: Jesse Komrij. Hij is pas 17, maar al twee seizoenen vaste doelman. Jesse heeft snelle reflexen, leiderschap, en een volwassen manier van keepen. Een mooi talent om eens in de schijnwerpers te zetten.”
Dat soort mails laten we niet onbeantwoord en eerlijk is eerlijk, een 17-jarige keeper die al 2,5 jaar bij het eerste elftal is aangesloten, dat is bijzonder. Dus spraken we gelijk af met Jesse Komrij bij Friese Boys.
Het is 18.15 uur wanneer wij aankomen op sportpark De Seadkampe. Voor het complex staat een jonge doelman klaar met een brede glimlach. “Jazeker, ik ben Jesse Komrij,” zegt hij wanneer we vragen of we de juiste persoon hebben. Hij neemt ons mee naar de kantine, waar hij direct vraagt of we zin hebben in een bakje koffie. Nog voordat we zitten, klinkt achter de bar: “Zijn jullie er zaterdag ook als wij tegen WTOC de derby spelen? We gaan zeker winnen, hoor!”
Helaas moeten we die wedstrijd laten schieten, maar het enthousiasme is tekenend: hier leeft het amateurvoetbal nog écht. Misschien komt het door de dorpse gemoedelijkheid, misschien door onze Muta-trainingspakken, maar hoe dan ook: we worden warm ontvangen.
Jesse Komrij werd geboren op 13 maart 2008 en doorliep zijn jonge voetbaljaren volledig bij Friese Boys. Vanaf zijn vijfde speelt hij bij de club, pas vanaf zijn twaalfde trekt hij de keepershandschoenen aan. “Toen ging het echt hard,” vertelt hij.
“Al mijn vrienden voetballen bij de club. Sommigen trainen zelfs mee bij het eerste. Het is allemaal heel vertrouwd.”
Van de Onder 13 naar de Onder 15, en als veertienjarige zelfs al in de Onder 19. In het seizoen 2023–2024 trainde hij op donderdagen mee met het eerste elftal, zat hij op zaterdags op de bank en maakt hij op 15-jarige leeftijd zijn officiële debuut. Daarmee wordt hij de jongste debutant ooit bij Friese Boys: 15 jaar en 6 maanden. Hij stoot daarmee oud-keeper Gerwin van der Meulen (15 jaar en 11 maanden) van de troon.
Het seizoen erop, 2024–2025, krijgt de jonge doelman te horen dat hij de strijd mag aangaan met de toenmalige eerste keeper. “Die concurrentiestrijd had ik eigenlijk best snel gewonnen,” zegt hij zonder opschepperij, eerder met een soort nuchtere vanzelfsprekendheid. Inmiddels staat de teller op veertig officiële wedstrijden. Voor iemand van zeventien is dat geen normale carrièrelijn, dat is uitzonderlijk.
Wat meteen opvalt wanneer je met Jesse praat, is zijn rustige, beheerste manier van doen. Net als onder de lat oogt hij nooit nerveus. “Ik kom uit het dorp,” zegt hij. “Al mijn vrienden voetballen bij de club. Sommigen trainen zelfs mee bij het eerste. Het is allemaal heel vertrouwd.”
Zijn favoriete wedstrijden? Derby’s. Zonder twijfel. “Mijn mooiste wedstrijd is mijn debuut, tegen SC Kootstertille, in de beker. Maar VIOD en Zwaagwesteinde… dat soort potjes vergeet je niet snel. Dan staan er zo 250 man langs de lijn. Thuiswedstrijden zijn altijd mooi hier. In de kantine zitten soms na de wedstrijd wel honderd man.” Je proeft het aan alles: Friese Boys is niet zomaar een club, het is een gemeenschap.
Opmerkelijk is dat Jesse niet alleen keept, maar ook training geeft aan de JO17 en dat als 17-jarige. Dat klinkt als vragen om problemen, maar niets blijkt minder waar. “Nee joh, dat gaat hartstikke goed,” zegt hij. “De jongens accepteren mij gewoon. Met een paar heb ik zelf nog gespeeld, maar met de meesten niet hoor. Eentje is zelfs ouder dan ik ben trouwens.” Hij staat er niet alleen voor: “Ik doe het samen met Renze Veenstra. Door hem leer ik zó veel. Echt een topgozer. Ik ben super blij dat ik het met hem samen mag doen.”
“Het is misschien al wat laat, maar ik blijf mijn best doen om nog eens stage te mogen lopen bij een BVO. Ik leef er in ieder geval wel voor.”
Bij Friese Boys werkt Komrij nauw samen met keeperstrainer Meine Kempenaar. “Die heeft mij echt beter gemaakt,” zegt hij, zonder twijfel in zijn stem. Daarnaast traint hij bij de Veens Voetbal Academie onder Mark Huizinga, huidig keeper van Harkemase Boys. De combinatie van club, academie en zijn eigen drive vormt de basis van zijn snelle ontwikkeling. Ook uit zijn directe omgeving krijgt hij steun. “Jelmer Boorsma heeft mij altijd geholpen toen hij nog keeper was en ik wisselkeeper.”
In januari vertrekt Komrij waarschijnlijk met de Veens academie naar Londen, waar hij dan gaat spelen tegen Millwall en Bromley. Eerder keepte hij al tegen VVV-Venlo en SC Heerenveen. Toch houdt hij beide voeten stevig op de grond. “Het moet meezitten,” zegt hij. “Het is misschien al wat laat, maar ik blijf mijn best doen om nog eens stage te mogen lopen bij een BVO. Ik leef er in ieder geval wel voor.”
Met drie trainingen per week, zaalvoetbal, zijn eigen team, zijn trainersrol en zijn sportopleiding aan het Alfa-college is dat geen loze uitspraak.
Jesse ziet de toekomst bij zijn club rooskleurig. “Er komt genoeg aan vanuit de jeugd,” zegt hij. De JO17 en JO19 barsten volgens hem van het talent. “De doorstroom is goed. Over een paar jaar willen wij zeker omhoog kijken. Het is een sterke competitie, maar we doen altijd ons best.”
Bij Veens speelt hij samen met Mark Okkers. “Die zit echt tegen BVO-niveau aan, die kan zó goed voetballen.” Binnen Friese Boys noemt hij aanvoerder Nick de Graaf als de beste speler met wie hij ooit speelde.
Aan het einde van het gesprek stellen we hem de vraag die iedereen in Kollumerzwaag bezighoudt: wie gaat zaterdag de derby winnen? Jesse twijfelt geen seconde. “Wij pakken de drie punten zaterdag,” zegt hij resoluut.
Het is die combinatie van nuchterheid, zelfvertrouwen en volwassenheid die hem tot zo’n bijzondere speler maakt. Een jongen uit het dorp, maar een keeper met ambities die verder reiken dan de Seadkampe.
En of die dromen werkelijkheid worden? Als de ontwikkeling van de afgelopen jaren iets zegt, dan hebben we het laatste van Jesse Komrij nog lang niet gezien.
