In Milaan zijn ze deze woensdagochtend stik jaloers. In heel Fryslan ligt een ijsbaan op Olympisch niveau. Zie je het voor je; Femke, Jutta en Joy die langs je huis suizen met een snelheid die nog net binnen de bebouwd kom is toegestaan! Je zou toch zweren dat ze ook nog eens naar je knipogen.
De tegenstander van zaterdag (ijzel en wederdienende) staat troosteloos onderaan. Er is één punt gesprokkeld tot nu toe. Hoe was de heenwedstrijd ook alweer hoor ik je denken. Was dat een makkie dan? Nee! Zeker niet.
Een fragment uit het sfeerverslag: “GRC probeert terug te komen en blijft gevaarlijk. Een kleine, snelle en behendige buitenspeler doet erg zijn best. Denk aan een type Babangida. De keeper van de gasten stormt nog één keer mee naar voren. Dan is de blessuretijd aangebroken. Het is overleven. Het lukt.”
De wedstrijd die eind september vorig jaar werd gespeeld eindigde in een 3-2 winst voor onze Boys.
We zijn wel weer toe aan een potje voetbal. Lekker langs de lijn. Beetje koukleumen. Een wedstrijd waarin er meer gebeurd dan dat je 90 minuten ouder bent geworden.
Wellicht zijn er plannen om na de wedstrijd Groningen nog even in te gaan. Met drie punten op zak is dat extra fijn.
