Zaterdagmiddag 7 februari en QVC is te gast op een mistig en waterig koud Pieter Bultsma Sportpark. Zoals vaker zat vandaag al het venijn in de staart. De 87 minuten voor de 88 ste minuut zijn leuk voor de statistieken maar deden er niet heel veel aan toe. Niet dat er niet geknokt werd, niet dat er geen kansen waren, maar ze waren onbelangrijk door het terugkerende Oudehaske syndroom.
Een sterk uitgedunde selecties door, al dan niet net op komende, blessures en afwezigheid zorgde voor een stukje improvisatie. En heel eerlijk het gaat niet alleen over de laatste 5 minuten omdat ze doorslaggevend waren, maar ook dat de stukkieschrijver, vanwege klusactiviteiten, pas de tweede helft arriveerde.
Oudehaske komt snel op 1-0, door wie anders dan de altijd scorende campingbaas, maar na 30 minuten wordt het 1-1. De tweede helft gaat gelijk op, maar echt grote kansen zijn er niet. Tot de 87 ste minuut en misschien had dat al de waarschuwing moeten zijn. Een afstandsschot wordt door Gerrit uit de hoek geranseld maar de bal komt voor een QVC speler. Gelukkig wil die zo hard schieten dat hij bijna door het zijnet gaat, aan de buitenkant gelukkig.
In de 88 ste minuut zet Oudehaske aan voor de overwinning, echter een lange bal van QVC en een uitglijdende verdediger. Jelte kan alvast voor sinterklaas op zijn verlanglijstje langere noppen zetten. Wilmer probeert nog te redden maar de QVC aanvaller zoekt gretig het uitgestoken been van op. En de warrig leidende scheidsrechter neemt hier jammer genoeg eindelijk een keer de goede beslissing: Strafschop. En dan moeten we toch even denken aan halverwege de tweede helft bijna hetzelfde gebeurde met, de goed spelende, Lars. Een mooie kapbeweging, een onbesuisde inglijdende QVC verdediger. Bijna hetzelfde want Lars ontwijkt het been half en blijft netjes staan. Net dat stukje gochme wat Oudehaske zo vaak ontbreekt.
De strafschop wordt keurig ingeschoten. Dan de blessuretijd een corner voor Oudehaske. Iedereen, maar dan ook iedereen, in het strafschopgebied. Achterin het strafschopgebied staat (ondanks afspraken?) niemand en laat daar net de, veel te harde, corner komen. Resultaat is dat de bal rustig over de zijlijn hobbelt. Tel daarbij op nog wat echt geklungel achterin en het is 1-3. Dat laatste is leuk voor de statistieken, echter wel leren wat fout gaat. Na 93 minuten is het einde wedstrijd
Ype, de trainer van vorig seizoen, kreeg langs de lijn spontaan flashbacks van het vorige seizoen. Oudehaske presteerde het toen meer dan ooit in de laatste secondes te verliezen.
Na een uitstekende seizoensstart zit Oudehaske in de hoek waar de klappen vallen. Volgende week naar NOK waar alles anders zal zijn, stralend weer, een complete selectie en het winnende doelpunt in de 88 ste minuut. Come on boys!
De klussende stukkieschrijver
