Hij groeide op in Stiens, speelde jarenlang in de jeugd van SC Heerenveen, vierde een historische promotie met S.C. Stiens en beleefde vervolgens een Amerikaans avontuur dat hij nooit meer zal vergeten. We spraken Len Valkema uitgebreid over zijn ontwikkeling, zijn tijd in Amerika en zijn ambities voor de toekomst.
“De basis heb ik bij Heerenveen geleerd”
Len speelde meerdere jaren in de jeugd van SC Heerenveen. “Uiteindelijk heb ik daar, zonder dat ik het toen doorhad, heel veel baat bij gehad,” vertelt hij. “Vooral de technische basis heb ik daar echt verfijnd geleerd. Bij een BVO leer je dat gewoon beter dan bij bijvoorbeeld Stiens.”
Toen hij terugkeerde bij S.C. Stiens merkte hij direct het verschil. “Ik had toch een kleine voorsprong op de rest. Dat komt echt vanuit de academie van Heerenveen. Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor.”
Snelheid als wapen
Als buitenspeler staat Valkema bekend om zijn snelheid. Opvallend genoeg heeft hij dat talent nauwelijks specifiek getraind. “Ik ben altijd al heel snel geweest en heb het eigenlijk nooit echt getraind,” zegt hij eerlijk. “De eerste keer dat ik mijn explosiviteit en snelheid echt trainde, was in mijn eerste jaar in Amerika. Daarvoor nooit.”
Het gouden duo en een historische promotie
In het kampioensjaar vormde Len samen met Almer een gevreesd duo op de flanken. “We speelden drie jaar lang elke wedstrijd samen. Dan leer je elkaar blindelings vinden,” legt hij uit. “We hebben allebei onze eigen kwaliteiten en dat vulde elkaar perfect aan.”
Toch benadrukt hij dat het succes niet alleen aan hen te danken was. “We hebben het echt als team gedaan. Een hechte groep, een geweldige periode en uiteindelijk een fantastische nacompetitie. Dat vergeet ik nooit meer.”
De promotie naar de 1e klasse betekende veel voor hem. “Dit is persoonlijk het mooiste moment dat ik heb meegemaakt bij Stiens. Als zo’n klein dorp, als ‘vriendenteam’, voor het eerst in de geschiedenis de 1e klasse halen… Dat is echt geweldig. Voor altijd in de geschiedenisboeken van het dorp waar je bent opgegroeid. Daar ben ik echt trots op.”
Het onverwachte Amerika-avontuur
Na dat historische seizoen koos Valkema voor een nieuw avontuur in Amerika. “Ik wilde eigenlijk heel graag met Stiens in de 1e klasse spelen, dus die keuze was lastig,” geeft hij toe. “Maar toen ik een appje kreeg van een organisatie die spelers naar Amerika stuurt, ben ik me erin gaan verdiepen. Ik had nog nooit van college soccer gehoord en geloofde het eerst niet eens.”
Toch besloot hij de stap te zetten, en daar heeft hij geen moment spijt van gehad. “Ik heb een geweldige tijd gehad. Herinneringen voor het leven. Ik zou het iedereen aanraden.”
Zijn eerste seizoen werd direct bekroond met succes. “We werden kampioen van Amerika in onze divisie. Dat is echt een herinnering die me altijd bijblijft.” In zijn tweede seizoen bleef een teamprijs uit, maar individueel viel hij wel in de prijzen. “Daar ben ik super trots op.”
Technischer, minder ‘haramball’
Het voetbal in Amerika verraste hem. “Ik vond het daar veel technischer. Meer combinatiespel en minder ‘haramball’,” zegt hij met een glimlach. “Hier is het fysieker. In Amerika dribbelde ik twee man voorbij zonder dat ik werd onderuit geschopt. Hier lig ik dan wel op de grond. Maar dat heeft ook wel weer wat.”
Gedwongen terug, maar niet voor lang
Zijn terugkeer naar Nederland had een duidelijke reden. “Ik was klaar met mijn studie. Die heb ik versneld gedaan zodat ik eerder terug kon en weer bij Stiens kon aansluiten voor de tweede seizoenshelft.”
Zijn periode werd echter afgesloten met een tegenslag: een knieblessure. “Ik had mijn buitenste knieband ingescheurd en kon zo’n drie maanden niet voetballen. Gelukkig kon ik bij het begin van de tweede seizoenshelft weer rustig opbouwen.”
Zijn eerste doel is dan ook helder: “Fit worden en met Stiens in de 2e klasse blijven. Ik ben hard bezig om weer op mijn oude niveau te komen.”
Vertrouwen als belangrijkste les
Wat hij vooral meenam uit Amerika is niet alleen het spel, maar ook een mindset. “Het grootste wat ik heb geleerd is: als je jezelf vertrouwt, dan komen de mooie dingen vanzelf.”
En het Amerikaanse hoofdstuk is nog niet voorbij. “Ik ga mijn avontuur daar verlengen van twee naar vier jaar. In augustus hoop ik weer 100% fit te zijn, want dan ga ik terug voor een nieuw avontuur. Ik heb het daar zo leuk gehad.”
Voor de lange termijn kijkt hij verder. “Na die jaren hoop ik genoeg ervaring te hebben om in Nederland een mooie stap te maken. Welke stap dat is? Dat weet ik nog niet. Maar ik heb er vertrouwen in dat het goed komt.”
