Met zijn 500ste wedstrijd in het eerste elftal van vv Oerterp bereikte Jelmer Hijlkema afgelopen zondag een bijzondere mijlpaal. Na bijna twintig jaar in de hoofdmacht van de dorpsclub heeft de 38-jarige routinier besloten dat dit zijn laatste seizoen wordt in het eerste elftal van de club. Daarmee komt er langzaam een einde aan een lange en trouwe carrière, die begon toen hij nog maar zestien jaar oud was.
“Op zaterdagavond werd ik gebeld dat ik zondag mee moest met het eerste,” vertelt Hijlkema. “Als jongen van zestien is dat natuurlijk geweldig. De jongens waar je normaal naar stond te kijken op zondagmiddag, daar zat je ineens zelf tussen.”
Zijn debuut volgde tegen Oosterparkers uit Groningen. “We verloren die wedstrijd met 2-1, maar voor mij was het natuurlijk een prachtige ervaring. Daarna zat ik nog een keer op de bank en een wedstrijd later stond ik in de basis. Vanaf dat moment ben ik eigenlijk altijd bij het eerste gebleven.”
Opvallend genoeg speelde Hijlkema op dat moment nog in de B-jeugd. Af en toe mocht hij al meedoen met de A’s en dat viel op bij trainer Germ de Graaf. “Hij had me een paar keer zien spelen en zei tegen de jeugdcommissie dat hij mij bij het eerste wilde hebben. Zo is het eigenlijk begonnen.”
Van spits naar laatste man
Waar Hijlkema in zijn eerste jaren nog als aanvaller speelde, veranderde zijn positie in de loop der tijd regelmatig. “Ik begon in de spits. Maar ik ben een voetballer die het spel graag voor zich heeft, dus al snel kwam ik op het middenveld terecht, vaak aan de rechterkant.”
Later schoof hij nog verder naar achteren. “Op een gegeven moment speel je een keer op tien, dan weer op zes. En een jaar of zes, zeven geleden ben ik centraal achterin terechtgekomen. Daar ben ik eigenlijk niet meer weggegaan. Als je terugkijkt ben ik langzaamaan van voren naar achteren gezakt.”
Ondanks zijn laatste jaren als verdediger heeft Hijlkema in al die jaren toch een indrukwekkend aantal doelpunten gemaakt. De teller staat op 130 treffers.
“Dat komt natuurlijk ook uit mijn tijd als aanvaller. En ik nam vaak vrije trappen en penalty’s. Maar bij ons was de afspraak dat als je twee penalty’s mist, iemand anders hem mag nemen. Inmiddels is Lars Boonstra onze vaste penalty specialist.”
Zijn mooiste doelpunt staat nog altijd scherp op zijn netvlies. “Dat was tegen Leo, volgens mij in het kampioensjaar 2007/2008. De bal werd teruggelegd en ik schoot hem van een meter of dertig richting doel. Hij ging met een mooie boog in de kruising. Zo’n goal vergeet je nooit meer.”
Kampioenschap en promoties
In zijn lange periode bij het eerste maakte Hijlkema verschillende promoties en succesvolle seizoenen mee. Toen hij doorbrak speelde Oerterp nog in de vierde klasse.
“In mijn eerste jaar pakten we meteen een periodetitel en een seizoen later werden we kampioen. Daarna hebben we lange tijd stabiel in de derde klasse gespeeld.”
Een van de hoogtepunten was het kampioenschap onder trainer Johan van Slooten, waarmee Oerterp promoveerde naar de tweede klasse. “In dat seizoen pakten we meteen weer een periode. We speelden zelfs promotiewedstrijden voor de eerste klasse.”
Een duel tegen L.A.C. ”Frisia 1883” is hem altijd bijgebleven. “Dat werd 5-5 en uiteindelijk verloren we na strafschoppen. Maar het was een geweldige wedstrijd en voor ons voelde het al als een bonus dat we daar mochten spelen. En ook na de tijd was het erg gezellig.”
Samen met zijn broer Jorrit
Een groot deel van zijn wedstrijden speelde Hijlkema samen met zijn broer Jorrit in het eerste elftal.
“Dat is misschien wel het mooiste. Hij begon als rechtsbuiten en spits en kwam later ook wat meer naar achteren. We zijn verschillende types. Hij werkt enorm hard, ik ben misschien iets meer de voetballer.”
Dat ze broers zijn, betekende niet dat ze elkaar ontzagen op het veld. “We konden elkaar tijdens een wedstrijd best de waarheid zeggen. Soms even fel tegen elkaar, maar daarna is het ook weer klaar.”
Dorpsclub
Volgens Hijlkema is die mentaliteit typerend voor vv Oerterp. “Het is echt een dorpsclub waar iedereen voor elkaar klaarstaat. Als er iets moet gebeuren, heb je zo een groep vrijwilligers bij elkaar.”
Ook het karakter van het amateurvoetbal spreekt hem nog altijd aan. “Negentig minuten lang strijd op het veld, maar daarna samen een biertje in de kantine. Dat blijft het mooiste.”
Tijd om te stoppen
Toch komt er na dit seizoen een einde aan zijn periode in het eerste elftal. Het besluit groeide de afgelopen tijd langzaam.
“Je denkt er toch wel eens over na. Voor mijn werk zit ik regelmatig in de auto en dan gaat dat soort dingen door je hoofd.”
Hijlkema werkt als rundvee-adviseur bij een mengvoercoöperatie in Drachten en begeleidt zo’n vijftig melkveehouders. “Ik kom veel op boerderijen en tussen de koeien. Dat werk vind ik prachtig.”
Fysiek zou hij nog wel even door kunnen. “Eigenlijk merk ik niet dat het niveau te hoog wordt of dat mijn fysieke gesteldheid achteruit gaat. Maar je hebt ook een jong gezin. Mijn kinderen voetballen inmiddels zelf, dus op zaterdag ben je vaak al de hele ochtend onderweg. En daar wil ik ook graag bij zijn.”
Ook de mijlpaal van 500 wedstrijden speelde een rol. “Iemand die de statistieken bijhoudt zei dat ik richting de 500 wedstrijd ging. Toen dacht ik: zoiets gebeurt waarschijnlijk niet snel weer. Dat wilde ik wel graag halen.”
Nog één doel
Met die mijlpaal op zak kan hij straks met een goed gevoel afscheid nemen. Toch heeft Hijlkema nog één wens voor zijn laatste seizoen.
“Eigenlijk is mijn carrière al geslaagd. Maar het zou mooi zijn als we nog een periode kunnen pakken. Deze groep verdient het om in de tweede klasse te spelen.”
En helemaal afscheid nemen van het voetbal zal waarschijnlijk niet gebeuren. “Misschien ga ik nog wel bij een lager elftal spelen, gewoon voor het plezier en om de jongens in dat elftal een beetje te helpen.”
Na bijna twintig jaar, 500 wedstrijden en ruim honderd doelpunten blijft voor Hijlkema uiteindelijk één ding het belangrijkst.
“Waar ik het meest trots op ben? De club. Alles daaromheen. Dat we hier met elkaar zoiets moois hebben.”
