Het zijn vaak de kleine dorpsvelden waar de mooiste voetbalverhalen beginnen. Velden waar ouders langs de lijn staan met koffie, waar kinderen hun eerste doelpunt vieren alsof het een WK-finale is, en waar vriendschappen ontstaan die soms een leven lang meegaan. Voor de inmiddels 29-jarige Annelie Stoelwinder-Veuger begon dat verhaal bij SC Joure. Wat begon als een hobby groeide uit tot een lange voetbalreis met hoogtepunten, tegenslagen en uiteindelijk een herontdekking van het plezier in het spel.
“Ik mocht helaas niet met de jongens mee naar een selectieteam van de B’s. De reden was dat ik dan een selectieplek van een jongen zou innemen.”
“Ik begon met voetballen toen ik zes jaar oud was, in de F5 van SC Joure,” vertelt Veuger. “Daarna ging ik via de F1, E1, D2 en D1 uiteindelijk naar de C1.” In die jaren speelde ze gewoon tussen de jongens, iets wat in die tijd vrij gebruikelijk was. Al snel werd duidelijk dat ze talent had en het spel goed aanvoelde. Terwijl ze in de E1 speelde, werd ze geselecteerd voor de KNVB-selecties voor meisjes onder 12. Het was een mooie erkenning voor haar ontwikkeling en het begin van een intensievere periode in haar voetbalcarrière.
“Dat was natuurlijk heel bijzonder. Daarna volgden ook nog de selecties voor onder 13, onder 15 en onder 16.” De KNVB-selecties betekenden dat voetbal een nog grotere rol in haar dagelijks leven ging spelen. Door haar deelname aan deze selecties kwam ze terecht in een LOOT-klas op OSG Sevenwolden in Heerenveen, waar sport en school gecombineerd konden worden. “Daar trainden we op dinsdag- en donderdagochtend onder schooltijd. Daarnaast had ik natuurlijk ook nog trainingen bij mijn club en bij de KNVB.” Het waren intensieve jaren waarin school, reizen en voetbaltrainingen elkaar snel opvolgden, maar het was ook een periode waarin ze zich als speelster sterk ontwikkelde.
Toch kwam er na de C1 een moment waarop haar voetbalpad veranderde. Waar haar teamgenoten doorstroomden naar een selectieteam bij de B-junioren, bleek dat voor Veuger niet mogelijk. “Ik mocht helaas niet met de jongens mee naar een selectieteam van de B’s. De reden was dat ik dan een selectieplek van een jongen zou innemen.” Het betekende dat ze een andere keuze moest maken en uiteindelijk de overstap maakte naar Heerenveense Boys, waar ze in de MB1 terechtkwam. Voor het eerst speelde ze in een volledig meidenteam. “In het begin vond ik dat echt verschrikkelijk, omdat een aantal meiden net begonnen was met voetballen.” Toch veranderde dat gevoel al snel. Naarmate het team groeide en de speelsters elkaar beter leerden kennen, ontstond er een hechte groep. “Achteraf gezien waren dat misschien wel de leukste jaren.”
Die jaren leverden ook sportieve hoogtepunten op. De MB1 groeide door naar de MA1 en beleefde een bijzonder seizoen. “De bekerfinale en het kampioenschap in hetzelfde jaar met de MA1 horen echt bij de hoogtepunten van mijn voetbalcarrière.” De KNVB-beker die ze destijds won, staat symbool voor die succesvolle periode en voor een team dat elkaar volledig wist te vinden op het veld. Na deze mooie jeugdjaren volgde de volgende stap: aansluiting bij Dames 1. Met dat team beleefde Veuger opnieuw een sterke periode. Het team speelde in de eerste klasse, werd kampioen en wist zelfs een tijd in de landelijke hoofdklasse uit te komen. “We hebben zelfs nog een periode op landelijk niveau gespeeld. Dat was echt een mooie tijd.”
Maar zoals bij veel sportcarrières ging het niet altijd alleen maar omhoog. Een knieblessure zorgde ervoor dat ze een tijd minder speelde en vaker op de bank terechtkwam. Het plezier kwam daardoor wat onder druk te staan en uiteindelijk besloot ze een stap terug te doen. “In mijn laatste jaren bij Heerenveense Boys koos ik ervoor om in VR2 te gaan spelen. Gewoon weer lekker voetballen, plezier hebben en veel minuten maken.”
“Achteraf denk ik weleens: had ik maar eerder voor DWP gekozen. Het team, de gezelligheid en het voetballen met plezier heb ik hier helemaal teruggevonden.”
Vijf jaar geleden begon een nieuw hoofdstuk in haar voetbalverhaal. Veuger verhuisde naar het dorp waar haar vriend woonde en maakte de overstap naar DWP. “Achteraf denk ik weleens: had ik maar eerder voor DWP gekozen. Het team, de gezelligheid en het voetballen met plezier heb ik hier helemaal teruggevonden.” Maar ook daar kende haar avontuur een moeilijke start. Kort na haar overstap kreeg ze te maken met een hernia die uiteindelijk een operatie noodzakelijk maakte. Het was zelfs onzeker of ze ooit nog zou kunnen voetballen. “Dat was best spannend. Het was echt de vraag of ik na de operatie nog wel het veld op zou kunnen.”
De operatie verliep gelukkig goed, maar helemaal zonder gevolgen bleef het niet. Veuger hield er een klapvoet aan over. Toch vond ze een manier om terug te keren op het veld. “Met een ‘Foot Up’, een elastiek dat mijn voet ondersteunt, kan ik gelukkig weer voetballen.” Dat ze weer kan spelen, voelt voor haar nog altijd bijzonder. Het heeft ook haar kijk op voetbal veranderd. “Misschien speel ik niet meer op het niveau van vroeger, maar dat vind ik niet meer zo belangrijk. Een team aansturen en anderen beter maken vind ik misschien nog wel leuker dan zelf goed voetballen.”
Bij DWP vond ze bovendien een team waarin het plezier centraal staat. De groep speelt al jaren grotendeels samen en dat zorgt voor een sterke band. Ook trainer Jan speelt daarin een belangrijke rol. “Voor sommigen is hij al tien jaar trainer. Het is bijzonder hoe hij dit team al zo lang bij elkaar houdt en hoeveel hij zich inzet voor het vrouwenvoetbal van DWP. Ik heb veel trainers gehad, maar iemand zoals Jan zat daar niet bij.”
Dit seizoen staat DWP VR1 momenteel in de middenmoot van de ranglijst, maar binnen het team leeft nog altijd een klein beetje hoop op iets moois. Een teamgenoot besloot zelfs de kansen eens door te rekenen. “Via ChatGPT werd berekend dat we theoretisch nog kampioen kunnen worden. Of dat realistisch is, is natuurlijk de vraag.”
“Per jaar kijk ik of ik doorga met voetballen. Ooit komt het moment dat ik moet stoppen, maar hopelijk sta ik dan langs de lijn om onze dochter Lyke te zien voetballen.”
Inmiddels kijkt Veuger ook op een andere manier naar voetbal. Ze is moeder geworden en dat heeft haar perspectief veranderd. “Vroeger draaide alles om presteren en beter worden. Nu gaat het meer om samen voetballen, plezier maken en naar elkaar omkijken. Uiteindelijk moeten we maandag allemaal weer naar school of naar werk.” Tijdens haar zwangerschap stond ze tijdelijk langs de kant en dat voelde soms vreemd. “Je wilt toch gewoon meedoen en onderdeel zijn van het team. Daarom was ik ook heel blij dat ik afgelopen zomer weer kon aansluiten.”
Er zit ook een mooie symboliek in haar huidige rol op het veld. Als jong meisje begon ze haar carrière namelijk als spits. Daarna speelde ze jarenlang centraal achterin. Tot nu. “In de F’jes begon ik als spits. Daarna heb ik eigenlijk mijn hele carrière centraal achterin gespeeld. En nu, 23 jaar later, sta ik weer in de spits.” Voorlopig staat ze echter nog gewoon op het veld bij DWP. “Per jaar kijk ik of ik doorga met voetballen. Ooit komt het moment dat ik moet stoppen, maar hopelijk sta ik dan langs de lijn om onze dochter Lyke te zien voetballen.” Wat er ook gebeurt, haar liefde voor het spelletje zal altijd blijven.
