Aanstaande zaterdag staat er in de vijfde klasse een absolute kraker op het programma. FC Birdaard ontvangt vv Blija, met nog drie wedstrijden te gaan en een voorsprong van slechts één punt op de ranglijst. De belangen zijn groot en dat voelt ook Remco Kooistra, één van de ervaren krachten binnen de ploeg. Toch overheerst bij hem vooral het vertrouwen.
“Met veel vertrouwen,” begint hij rustig. “We hebben de uitwedstrijd gewonnen, en dat geeft toch een bepaald gevoel richting zo’n duel. Uiteindelijk denk ik dat het zaterdag vooral aankomt op wie zijn eigen speelstijl het beste uitvoert. Daar zit volgens mij het grootste verschil tussen beide ploegen.”
Kooistra doelt daarmee op het contrast in manier van spelen. Waar Blija volgens hem kiest voor een meer directe aanpak, ligt de kracht van Birdaard juist in het verzorgde spel. “Zij spelen wat opportunistischer. Veel lange ballen richting de spits, de tweede bal proberen te winnen en van daaruit gevaarlijk worden. Ik noem het geen gelukvoetbal, maar het is wel een andere manier van spelen. Wij moeten het echt hebben van het voetballende gedeelte. Vanuit de opbouw via de as, het spel verplaatsen naar de zijkanten en van daaruit kansen creëren. Als wij dat goed uitvoeren, denk ik dat we een heel eind komen.”
Zelf speelt Kooistra inmiddels als linksbuiten, een positie die anders is dan hij eerder in zijn carrière gewend was. “Vorig jaar stond ik vaker op tien of op acht, maar nu speel ik meer vanaf de zijkant. Dat betekent ook dat je je momenten moet kiezen. Zeker op mijn leeftijd moet je slim zijn met je energie.” Met zijn 35 jaar is hij één van de oudste spelers in de selectie, maar dat ziet hij vooral als een kracht. “Ik probeer met mijn ervaring iets toe te voegen. Niet alleen in het veld, maar ook daarbuiten. Jongens helpen, coachen, en zorgen dat we als team blijven functioneren.”
Die rol is niet onbelangrijk in een selectie die bestaat uit een mix van jong en oud. “We hebben een paar jongens boven de dertig, een kleine groep daar net onder en verder veel spelers rond de twintig. Dat is een mooie balans, maar ervaring blijft belangrijk. Zeker als je straks weer een stap hogerop maakt. Dan moet er wel een bepaalde rust en volwassenheid in het team blijven.”
Dat ‘hogerop’ is geen toevallige opmerking. Binnen de club wordt openlijk gesproken over promotie, iets waar Kooistra zelf vanaf het begin duidelijk over was. “Sommigen waren er wat voorzichtig in en spraken over een prijsje. Maar ik heb wel uitgesproken dat we kampioen moesten worden. Zeker na de degradatie van vorig jaar.”
Die degradatie kwam hard aan, al zat het volgens Kooistra niet tegen de kwaliteit van het spel. “We kregen vaak complimenten, maar niet de punten. We stonden regelmatig voor in wedstrijden, maar konden het niet vasthouden. Dan verlies je net met één doelpunt verschil. Dat brak ons op.” Daarnaast ontbrak het aan een echte afmaker. “Een spits die er twintig of vijfentwintig in legt, hadden we niet. Dat zie je nu nog wel een beetje: de doelpunten zijn verdeeld over meerdere spelers. Iedereen kan scoren, maar er is niet één uitgesproken topscorer.”
Toch pakt dat dit seizoen goed uit, mede doordat Birdaard vaker de controle houdt in wedstrijden. “Teams zakken sneller in tegen ons, waardoor ze zelf minder kansen creëren. Dat helpt ook. En wij winnen gewoon meer wedstrijden, dat maakt een groot verschil.”
Kooistra zelf kent een bijzonder traject. Na jaren als speler stond hij lange tijd langs de kant als trainer, onder andere bij Broekster Boys 2 en als hoofdtrainer bij Anjum. “Ik heb vijf jaar training gegeven, mede door knieblessures. Maar op een gegeven moment begon het toch weer te kriebelen. Ik voelde me fysiek goed en dacht: als ik nog wil voetballen, moet ik het nu doen.”
Die ervaring als trainer neemt hij mee het veld op. “Je kijkt anders naar situaties. Je probeert dingen op te pikken, ook van de trainer die we nu hebben. Soms denk je: dat zou ik anders doen, maar je leert ook hoe je dingen vertaalt naar het veld. Ik denk dat ik daar wel een schakel in kan zijn binnen het team.”
De keuze om weer te gaan voetballen was bewust. “Ik werk in het onderwijs, dus het was wel een afweging. Maar uiteindelijk blijft voetballen het mooiste wat er is. Dan wil je dat toch nog een keer meemaken.”
Dat plezier is ook zichtbaar binnen de ploeg, zeker na een seizoen waarin het winnen weer vaker voorkomt. “Dat helpt enorm. Als je vaak net verliest, wordt het zwaar. Nu win je meer wedstrijden, en dat zie je terug op de trainingen en in de groep. Het spelplezier is gewoon groter.”
En dat plezier zal zaterdag nodig zijn, want de druk is hoog. “Je merkt dat het ergens om gaat. Maar juist dan is het belangrijk om rustig te blijven. Geen gekke overtredingen, geen irritaties. Gewoon doen waar we goed in zijn.”
Toch draait Kooistra er niet omheen als het gaat om zijn verwachting. “Ik ga er stiekem wel van uit dat wij hem hier gaan pakken. En als dat gebeurt, dan denk ik dat het ook beslist is. Dan staan we vier punten voor met nog twee wedstrijden te gaan. Dat geef je normaal gesproken niet meer weg.”
Hij glimlacht even en herhaalt zijn conclusie nog maar eens:
“Als wij zaterdag winnen, dan kan het zomaar beslist zijn.”
