Pieter Jan Plat is weer even terug waar hij jarenlang het verschil maakte: in het eerste elftal van V.V. St. Annaparochie. Niet omdat hij het voetbal zo miste, maar omdat de club hem nodig had. In een fase waarin degradatie dreigt, besloot de clubtopscorer aller tijden opnieuw aan te haken. “Als je gevraagd wordt en je denkt dat je nog van waarde kunt zijn, dan zeg je eigenlijk gewoon ja.”

Plat is een echte jongen van de club. Al vanaf de jeugd speelde hij in het shirt van St. Annaparochie en hij weet niet beter dan dat er op zondag werd gevoetbald. “Mijn hele tijd hier was zondagvoetbal.” Als spits werkte hij zich langzaam omhoog binnen het eerste elftal. In zijn beginjaren moest hij nog concurreren met ervaren aanvallers. “Er stonden toen nog wat oudere jongens voorin, ook echt goede spelers. Dan moet je gewoon rustig wachten op je kansen.”

Die kansen kwamen er. In eerste instantie met bescheiden aantallen doelpunten, maar naarmate de jaren vorderden groeide zijn rol. “In het begin zat je op zes, zeven, acht goals. Op een gegeven moment begint het te lopen en ben je de spits.” Op het moment dat alles samenvalt, de juiste leeftijd, vertrouwen en een goed team om je heen, gaat het snel. “Je wordt omringd met goede voetballers, krijgt de aanvoer en dan ga je er vanzelf meer maken.” Het resulteerde in seizoenen met ruim twintig doelpunten en uiteindelijk een totaal van 176 treffers in het eerste elftal.

Hij maakte veel mee in zijn lange periode bij het eerste. Promoties, degradaties, kampioenschappen. “Van de veertien jaar dat ik in het eerste heb gespeeld, waren er tien in de tweede klasse.” Die successen zijn hem bijgebleven, maar vooral ook de groep waarmee hij dat beleefde. “Met jongens waar ik nu nog steeds bevriend mee ben. Vanuit Leeuwarden reden we met een groep naar de club, het feest begon al in de auto. Dat waren echt mooie tijden.”

Opvallend is dat hij stopte op een moment dat het nog goed ging. “Het was niet zo dat het niet meer liep. Ik maakte nog steeds mijn goals.” Toch voelde het voor hem als het juiste moment. “Je hebt op een gegeven moment alles wel meegemaakt. Promoties, degradaties, hoogte- en dieptepunten. We gingen weer promoveren en toen dacht ik: wat voegt het voor mij nog toe om weer die tweede klasse in te gaan?” Daarbij speelde ook mee dat zijn generatie langzaam verdween. “De jongens met wie ik altijd speelde waren weg of gestopt. Het leeftijdsverschil werd groter. Dan is het ook mooi om het over te dragen aan een nieuwe lichting.”

Hij stopte als clubtopscorer aller tijden. “Volgens mij stond ik op 178 goals.” Een mooi moment om een punt achter zijn periode in het eerste te zetten. “Het voelde als een goed moment. Meer tijd voor werk, privé en andere dingen.”

Na zijn afscheid ging hij spelen in het derde elftal. Een totaal andere beleving. “Dat is een heel andere mindset. Het hoeft niet meer. Als iemand anders scoort, vind ik het ook prima. Een assist geeft net zoveel voldoening.” Het fanatisme maakte plaats voor plezier. “Je merkt dat dat heel snel went.”

Totdat dit seizoen alles veranderde. St. Annaparochie had het moeilijk en stond onderin. Vanuit de club kwam de vraag of hij nog een keer wilde aansluiten. “In eerste instantie was het uit noodzaak. Er waren een aantal jongens niet en toen werd gevraagd of ik een keer wilde invallen.” Dat deed hij. Maar daarna bleef het niet bij die ene keer. “De staf gaf aan dat ze dachten dat ik nog van toegevoegde waarde kon zijn, vooral voor het aanvalsspel.”

Dat zette hem aan het denken. “Je bent een clubman. Je komt hier vandaan en je hebt hier altijd gespeeld. Dan vind je het ook niet leuk als ze degraderen.” Uiteindelijk gaf hij zijn antwoord. “Dat is gewoon clubliefde.”

De terugkeer betekende wel even omschakelen. “Je bent gewend om niet te trainen en alleen op zaterdag een wedstrijd te spelen. Nu train ik weer één keer in de week mee.” Vooral fysiek was het wennen. “In de warming-up dacht ik al: ik ben kapot. Die jongens zijn dat gewend, die trainen twee keer per week.”

Toch merkte hij al snel dat hij nog mee kon. “Als ik bij die eerste wedstrijd had gedacht dat ik er niks meer te zoeken had, dan was het ook klaar geweest. Maar dat viel mee.” Het verschil zit vooral in de details. “Je hebt minder tijd. Je moet weer scherp zijn. Maar dat schakel je vrij snel.”

Zijn rentree bleef niet onopgemerkt. In zijn eerste wedstrijden wist hij direct weer te scoren, waaronder een doelpunt binnen tien seconden. “Dan voel je je wel weer even als een kind zo blij.” Het liet zien dat hij nog steeds over zijn oude kwaliteiten beschikt.

Toch blijft hij nuchter over zijn rol. “Dit is hun team. Ik ben een oproepkracht. Ik help waar nodig.” Hij wil niet in de weg lopen van de huidige generatie. “Het moet niet zo zijn dat ik jonge spelers blokkeer.”

De missie is duidelijk: handhaving. “Het zit allemaal dicht bij elkaar. Er kunnen nog veel ploegen degraderen en het verschil is maar een paar punten.” Met wedstrijden tegen directe concurrenten heeft de ploeg het deels in eigen hand. “We moeten nog tegen een paar ploegen onderin, maar ook tegen sterke teams. Het wordt spannend.”

Ondanks de druk heeft hij vertrouwen. “Ik denk dat we boven de streep kunnen eindigen.” De focus ligt daarbij volledig op het team. “Het maakt niet uit wie de goals maakt, als we maar punten pakken. Maar ja, als spits wil je natuurlijk altijd scoren.”

Over de toekomst is hij duidelijk. Deze rentree is tijdelijk. “Het was al een hele beslissing om dit te doen. Dit is niet voor volgend seizoen.” Alleen in een uitzonderlijke situatie zou hij opnieuw overwegen om bij te springen. “Als er echt nood is, dan wil ik altijd helpen. Maar alleen dan.”

Voor nu is het simpel: alles in het teken van lijfsbehoud. En zolang dat nodig is, staat Pieter Jan Plat er weer. Zoals hij dat jarenlang deed.