Bron: Pengel

Het seizoen 2025-2026 is ten einde. Waterpoort Boys kwam op zaterdag 16 mei voor de laatste keer in competitieverband in actie. ONS Sneek, Sneek Wit Zwart en LSC 1890 zetten in het Pinksterweekeinde een punt achter het reguliere werk en ONS Sneek o.23 werkte de laatste plichtpleging op zaterdag 30 mei af.

Van voornoemde clubs/teamst plaatste alleen Sneek Wit Zwart zich voor de pley offs. De eerste ronde van de strijd om een plek in de eerste klasse was echter meteen het eindstation. Dat LSC 1890 nog voor de nacompetitie om promotie in aanmerking kwam, was gelet op de wisselvallige prestaties in het voorbije seizoen toch wel opmerkelijk. De ticket voor de extra reeks ging evenals vorig jaar aan de blauw-witte neus voorbij en ook ONS Sneek hoefde niet meer voor de extra reeks op te draven, al was dat in hun geval eigenlijk bijna een hoofdprijs.

ONS Sneek
​4e divisie D
Competitie: 12de plaats met 37 punten uit 30 duels
​Beker: uitgeschakeld in de achtste finale door H.Z.V.V.

Lucas Bijker (links) en Pieter Abe de Jong in duel met Mark Bruintjes van d’Olde Veste ‘54

📸 Fioto Fotografie

Het was niet de eerste keer, dat bij ONS Sneek op de laatste speeldag sprake was van een opmerkelijke ontknoping. Twee seizoenen terug zorgde Geoffrey Eelhof in Damwoude namelijk pas diep in blessuretijd voor de bevrijdende tweede treffer en daarmee voor de titel in de eerste klasse. Nu zorgde een telefoontje uit Hoogland voor de bevrijding, nadat men na de afgetekende nederlaag tegen AZSV toch even als een aangeslagen bokser in de touwen hing. “Saved by the Bell” dus met nog minimaal een seizoen competitievoetbal op divisieniveau als beloning.

Competitie
Bij het begin van het seizoen koos trainer Arnoud Koster voor een koerswijziging, waarbij het accent meer op de verdediging kwam te liggen. Die aanpassing sorteerde effect, want het aantal tegentreffers daalde van zesenzestig in het seizoen 2024-2025 naar vierenveertig in deze competitie. Tegelijk daalde de productie met vijfentwintig treffers naar één en veertig. Bij het opmaken van de tussenbalans in december werd dan ook gesproken over een “luchtbedeffect”, omdat het ene probleem – de defensie – werd opgelost en het andere – een gebrek aan aanvallende stootkracht – juist de kop opstak.

In de eerste seizoenshelft kwam ONS Sneek in vijftien wedstrijden tot vijftien punten en daarmee ging de Sneker brigade als nummer dertien het reces in. Met die plek zou aan het einde van de rit een invitatie voor de extra reeks om lijfsbehoud in de bus vallen. Die ging na het laatste fluitsignaal van het seizoen echter naar DETO en Hoogland, want ONS Sneek dat in de vijf speelronden voor het duel met AZSV tegen TVC ’28, PKC ’83, HZVV, DZC ’68 en SVZW elf punten wist te bemachtigen, wist zich zoals in de vorige alinea al werd vermeld, rechtstreeks te handhaven. Het was de kroon op het werk van de oefenmeester die daardoor met het door hem gewenste afscheidscadeau en met opgeheven hoofd door de voordeur vertrok.

Zoektocht
​In aanloop naar dat vertrek speelde de zoektocht naar de ideale elf een rol. Waar Koster in eerdere jaren het plaatje redelijk snel helder had, was hij nu lang aan het “experimenteren”. Dat had enerzijds met blessures – o.a. Maurits Brouwer en Tim ten Voorde – te maken en anderzijds met het feit dat spelers als Lucas Bijker en Simon Abrehaley pas later werden ingevlogen.

Laatstgenoemde die in de tweede seizoenshelft zeven treffers maakte, vertrok altijd als vleugelaanvaller terwijl verdediger Bijker ook een aantal keren op het middenveld dienst deed. Ook Geoffrey Eekhof verscheen een tijdje als middenvelder aan de kick off, terwijl de vertrekkende Stephen Adisi in de “tarieding” als aanvallende middenvelder begon om uiteindelijk als centrale verdediger te eindigen. Zo kreeg Koster’s ideale elf pas dit voorjaar zijn definitieve vorm. Dat ging onder meer ten koste van centrale verdediger Glenn Buma en van middenvelder/aanvaller Doede de Jager.

Districtsbeker Noord 
​Buma en De Jager verschenen in de bekerwedstrijden tegen IJVC, SV Marum en SC Berlikum wel binnen de lijnen en dat gold ook voor Ruben Eijzenga die in de competitie niet of nauwelijks aan keu kwam. Hij opende in het duel met de “Kypmantsjes” de score, waarna Arjen Stremler na de IJlster gelijkmaker de Snekers met twee treffers naar ronde twee schoot. In die ronde rekende ONS Sneek dankzij Cass Pinas (2x), Geoffrey Eekhof, Doede de Jager, Arjen Stremler en Sander van Netten gedecideerd met 1-6 af met SV Marum, waarna Eekhof het duel met SC Berlikum met twee treffers in Sneker voordeel besliste.

Ruben Eijzenga tikt de bal net voor IJVC-verdediger Sidney Veltkamp weg

📸 Fioto Fotografie

Toen vervolgens HZVV als opponent uit de kokertjes rolde, leek de weg naar de kwartfinale voor de bewoners van het Zudiersportpark open te liggen. De ploeg uit Hoogeveen stond in de vierde divisie op dat moment namelijk stijf onderaan en had zoiets als een wonder nodig om degradatie af te wenden. De wedstrijd op het Bentinckspark eindigde vanuit Sneker perspectief echter in een tranendal. Nadat Doede de Jager tot twee keer toe een achterstand – doelpunten van Joël Zweerink en Yoran Popovic – ongedaan maakte, bezegelde Jens van Rooijen in “the dying seconds of the game” namelijk het afscheid van de Snekers van het bekertoernooi.

“Renovatie”
​Inmiddels heeft de vierde divisionist ook afscheid genomen van de plannen om in Harinxmaland een nieuw multifunctioneel complex te bouwen en wordt vol ingezet op renovatie van het Zuidersportpark. Ook de selectie werd inmiddels met Yadi da Costa (ACV), Thomas Dijkstra (Zeerobben), Gabriël Fernando (HZVV), Feldor Gapilipili (HHC Hardenberg), Melik Ismail (HZVV), Sander van Netten, Liam Noordergraaf en Hope Senigyumva (alle drie ONS sneek o.23) van nieuwe “bouwmaterialen” voorzien. Met hen moet de opvolger van Koster i.c. trainer Freddy Strating voor een seizoen zonder “saved b y the Bell” zorgen.

LSC 1890 
2e klasse H – zondag
Competitie: 5de plaats met 36 punten uit 24 duels
​Beker: uitgeschakeld in de poulefase

Rik Jongstra (11) zet tegen Steenwijkerwold aan voor één van zijn befaamde rushes

📸 Pengel

Op de laatste speeldag maakte LSC 1890 nog kans om via plek vier in de eindrangschikking een stoel bij de extra dans om een plek in de eerste klasse te bemachtigen. Dan moest concurrent GSAVV Forward punten verspelen en moest men zelf van Annen winnen, terwijl men bij een nederlaag van de studenten ook aan een punt genoeg zou hebben. Forward liet men een gelijkspel tegen Oldeholtpade inderdaad punten liggen, maar aan het tweede deel van het scenario – een zege van de blauwhemden op Annen – werd niet voldaan. De combinatie van 1890 bleef namelijk op 1-1 steken en dat was dus niet voldoende voor deelname aan de nacompetitie.

Competitie
Dat de wisselvallig presterende ploeg van trainer Justin Rienks nog voor een plaatsbewijs in aanmerking kwam, was niet eens zozeer de eigen verdienste. Dat had ook te maken met het feit dat de prestaties van de anderen ook niet echt constant waren. Alleen VKW vormde daarop een uitzondering, want die ploeg was dit seizoen ongenaakbaar en eiste met een straatlengte voorsprong de titel voor zich op.

Districtsbeker Noord
Evenals in eerdere seizoenen en net als bij veel andere voetbalclubs werden de poulewedstrijden voor de districtsbeker noord op het sportpark als veredelde oefenwedstrijden aangemerkt. Het liep in die duels echter van geen kant, al was de tegenstand met eersteklasser Blauw Wit ’34, Workum en Zeerobben ook niet mals. Tegen Workum, de latere kampioen van de tweede klasse I, sleept men nog wel een gelijkspel uit het vuur maar bij de forse nederlagen tegen de Leeuwarders (8-0) en tegen de “ouwe seunen” (7-0) moet men toch geschrokken zijn. Die schrik verdween bij de start van “La Liga”, al was die evenals de rest van het seizoen wisselvallig.

​Trainersperikelen
​Ondanks de wisselvallige prestaties had LSC 1890 eind vorig jaar het voornemen om het contract met trainer Justin Rienks te verlengen. De oefenmeester gaf echter aan dat hij in verband met gewijzigde privé-omstandigheden niet meer de tijd en energie kon leveren die voor het hoofdtrainerschap van een club als LSC 1890 vereist is en dat hij om die reden niet nog een jaar aan “the Blues” verbonden wou/kon blijven. Het bracht de club in een lastig parket. Op dat tijdstip was de markt die toch al onder druk staat, namelijk al behoorlijk uitgedund en lagen trainers niet voor het oprapen.

De eerste verkenningen liepen dan ook op niks uit, maar na een lange zoektocht kwam men uiteindelijk in Kampen uit. Daar vond men in de 41-jarige Ramin Ezzat een ambitieuze en moderne trainer die de lat, aldus de club, voor wat betreft trainingen en coaching net wat hoger legt. Voor Ezzat die in de voorbije vier seizoenen bij eersteklasser DOS Kampen als 

assistent-trainer fungeerde, wordt LSC 1890 zijn eerste klus als hoofdtrainer.

Bij die eerste klus zal het uitbannen van de wisselvalligheid ongetwijfeld één van de doelstellingen van Ezzat zijn. Of dat lukt blijft afwachten, te meer omdat LSC 1890 weer “weekendvoetbal” gaat spelen en de kwaliteit van de zaterdagclubs waaronder stadgenoot Sneek Wit Zwart, door de bank genomen op een hoger niveau ligt.

Sneek Wit Zwart
2e klasse I – zaterdag
Competitie: 3de plaats met 45 punten uit 24 duels
Nacompetitie: uitgeschakeld in de eerste ronde door Gorecht
​Beker: uitgeschakeld in de achtste finale door d’Olde Veste ‘54

Mente de Boer behartigt de belangen van Sneek Wit Wart – rechts Harvey de Boer

📸 Nico Altenburg

Sneek Wit Zwart keerde twee zaterdagen voor het einde van de competitie terug op de troon en had toen wat betreft de titel alle troeven in handen. Een week later ging met tegen FC Burgum echter nat en kreeg Workum de beschikking over de beste papieren. Heel even leek Zeerobben die naar de prullenbak te sturen, maar toen de ploeg van trainer Inne Schotanus in Harlingen op gelijk hoogte kwam en Sneek Wit Zwart zelf in Bolsward niet echt veel creëerde, was duidelijk dat de missie – promotie naar de eerste klasse – alleen via de ommelandse route zou kunnen slagen.

Soms zoals tegen Leeuwarder Zwaluwen, Hardegarijp en FC Burgum, was dat onnodig en soms zelfs pijnlijk, terwijl het in een enkel geval zoals tegen Workum, dubieus was. Feit is dat Sneek Wit Zwart met iets meer daadkracht op “home soil” naar alle waarschijnlijkheid al voor de laatste speelronde op de platte kar “troch it doarp” was getrokken en met het kampioenschap de promotie naar de eerste klasse had gevierd.
Naast dat verschil miste Sneek Wit Zwart in de beslissende fase ook een aantal sterkhouders waaronder doelman Niels Kuperus, waarmee overigens niet is gezegd dat de teleurstellende resultaten in de laatste fase op het conto van Jelmer Popma moet worden bijgeschreven. Integendeel, over de hele linie was het in de laatste weken niet goed genoeg voor de rit op de platte kar, waarbij de naar Cambuur vertrekkende Steffan Overzet na afloop van de wedstrijd tegen Gorecht de vraag stelde, of Sneek Wit Zwart wel iets in de eerste klasse te zoeken heeft.

Districtsbeker Noord
​Een bus schijnt vandaag de dag al gauw meer dan duizend piek te kosten en vaak wordt een dergelijk vervoermiddel alleen bij speciale gelegenheden zoals bijv. bij een achtste finale van de beker, ingezet. Sneek Wit Zwart bereikte de laatste zestien dit seizoen door in de poule SC Leovardia en Akkrum achter zich te houden en achter LAC Frisia 1883 als tweede te eindigen en door in de KO-fase RENADO, Blija en Oranje Nassau Groningen uit te schakelen, waarbij vooral de eliminatie van de eersteklasser uit “Grins” de nodige indruk maakte.

Beeld uit de bekerwedstrijd tegen ON Groningen met Steffan Overzet📸 Nico Altenburg

Vervolgens werd Sneek Wit Zwart voor de achtste finales gekoppeld aan d’Olde Veste ’54, dat twee niveaus hoger speelt en dat de onderlinge ontmoeting met 3-1 wist te winnen. Centrale verdediger Mente de Boer zette de Snekers toen nog wel op voorsprong, maar daarna kwam door toedoen van Nick Kuiper, Jeffrey Dijkstra en een benutte “pengel’ van Tom Kisjes een einde aan het bekeravontuur van de ploeg uit de Waterpoortstad, al was het wel een einde uit de categorie “met opgeheven hoofd”.

Andere vijver
Die “opgeheven hoofd-eliminatie” dateert al weer van een aantal maanden terug. Het hoofd is inmiddels al lang en breed met de nieuwe jaargang bezig. Daarvoor heeft men met Joël Brandsma van Groen Geel een eerste versterking vastgelegd. Of er nog meer zullen volgen, is niet bekend maar als Sneek Wit Zwart echt wat wil, moet men de blik verruimen en moet men toch in een andere vijver vissen.

Waterpoort Boys
4e klasse A – zaterdag
Competitie: 8ste plaats – 27 punten uit 22 duels
Beker: uitgeschakeld in de poulefase 

René Cnossen probeert tegen SDS de bal af te schermen

📸 Henk Bootsma Fotografie

Waterpoort Boys bivakkeerde dit seizoen lang in of in d nabijheid van de zorgsector, totdat de ploeg van trainer Klaas de Boer zich bij het naderen van de lente met negen punten uit drie wedstrijden los weekte en redelijk zorgeloos het seizoen afsloot. Dat gebeurde uiteindelijk als nummer acht. Dat was eerlijk gezegd ook zo’n beetje de positie waar men thuishoorde, al was plek zeven met iets meer geluk, met minder personele problemen en met minder noodverbanden ook goed mogelijk geweest. Een van die noodverbanden was overigens de inmiddels 43-jarige (!) Rinze Idzinga die in zijn goede jaren voor Waterpoort Boys éénenzeventig keer scoorde en die bij zijn recente optredens nog eens twee treffers aan zijn totaal toevoegde. 

Districtsbeker Noord
Het manco openbaar zich overigens ook al in de poulefase van de beker, want in die drie wedstrijden kwam Waterpoort Boys niet tot scoren. Daarbij dient wel opgemerkt te worden, dat de oppositie met de derdeklasser Balk en IJVC en met Heeg – één van de beter voetballende ploegen in 4A – van een behoorlijk kaliber was en dat de manschappen van het Schuttersveld in die duels met resp. een 1-0 nederlaag (Balk), een 3-0 nederlaag (IJVC) en een 0-0 gelijkspel (Heeg) niet echt werden weggespeeld.

​Competitie
Ook in de competitie werden de Snekers niet van het kastje naar de muur gestuurd. In die competitie was het overigens wel lang een kwestie van hollen en stilstaan, waarbij positieve en minder positieve “Ergebnisse” elkaar bijna wekelijks opvolgden, al is “bijna wekelijks” bij een competitie waaraan slechts twaalf ploegen deelnemen en waarbij wedstrijddagen zeer regelmatig met voetballoze zaterdagen worden afgewisseld, niet de juiste term. 
​In een periode waarin gedurende drie weken elke zaterdag werd gevoetbald, pakten de geelhemden tegen SDS, Irnsum en Makkum negen punten. Daarmee ontsteeg men het gekrakeel rondom de rode strepen en helemaal, toen men in maart ook nog van twee concurrenten – SV NOK en Tollebeek – won en vervolgens titelkandidaat Creil Bant op 1-1 hield. Daarna was Heeg evenals in de heenwedstrijd een klein maatje te groot.

Wrang
Bij de nederlaag in de heenwedstrijd tegen Heeg speelde een rode kaart voor Orlando Pasveer de thuisclub parten. Die kaart werd evenals die, die zijn broer Romano later in Oudehaske kreeg, op basis van beelden van de betreffende duels door de KNVB geseponeerd, omdat de arbiter de situatie niet goed had ingeschat. ​Dat kan uiteraard gebeuren, want het is en blijft mensenwerk. Het wrange zit hem echter in het feit, dat de degene die van het veld werd gestuurd, altijd een schorsing van één wedstrijd moet ondergaan ook al is hij/zij onschuldig. Zoiets valt aan veel juristen niet uit te leggen en komt normaliter alleen in landen met totalitaire regimes voor.

ONS Sneek o.23
​divisie 3L – zaterdag
Competitie:  5de plaats met 19 punten uit 14 duels
​Beker: niet van toepassing

ONS Sneek o.23 viert de 4-1 in de thuiswedstrijd tegen asv Dronten o.23
📸 Fioto Fotografie

Alvorens in deze :eindbalans” wordt ingegaan op de voorjaarsreeks van ONS Sneek o.23, halen we nog even de vorige serie wedstrijden voor het voetlicht. Toen kwam de opleving van de ploeg van trainer Jeffrey van der Meer te laat om de desastreuze competitiestart – de eerste acht wedstrijden gingen allemaal verloren – nog recht te breiden met uiteindelijk degradatie naar divisie drie tot gevolg.

Wisselvallig
Een niveautje lager waren de prestaties beter, al bleef het – en soms zelfs in één en dezelfde wedtrijd – wisselvallig. Zo gaf ONS Sneek o.23 zowel in de thuiswedstrijd tegen LAC Frisia 1883 (1-1) als uit bij SVI (2-1) een voorsprong uit handen, terwijl men bij asv Dronten uitstekend van acquit ging om daarna de touwtjes uit handen te geven en er met een 7-e nederlaag vanaf te gaan. Vervolgens proefde men bij Blauw Wit ’34 met 1-5 voor het eerst het zoet der overwinning, waarna de Sneker beloften “op Zuid” moesten erkennen dat koploper GRC Groningen in bijna alle facetten net een stapje volwassener was.. 

Daarna sloot ONS Sneek o.23 de voorjaarsreeks in Leeuwarden en Groningen af met de returns tegen LAC Frisia 1883 en GRC Groningen. Die weren beide met ruim verschil werden verloren, terwijl CSV ’28 in de laatste wedstrijd op een subtropisch Zuidersportpark dankzij treffers van Dylan van Es, Sander van Netten (2x) en Liam Noordergraaf (2x) met 5-0 werd gewonnen. De doelpuntenmakers van ONS Sneek o.23 staan overigens in bovenstaande tabel, waarbij opgemerkt wordt dat dit overzicht mogelijk niet (helemaal) goed c.q. volledig is.

Springplank
Met die resultaten eindigden de beloften op een vijfde plaats met evenveel punten als nummer vier SVI en verzekerde ONS Sneek o.23 zich zoals gezegd, van zeker nog één reeks in divisie drie. Dat is belangrijk, want daarmee blijft de o.23 de springplank naar het keurkorps van oranje.

Die springplank werd in het voorbije seizoen benut door middenvelder Sander van Netten, “Torjäger” Liam Noordergraaf en de eveneens op het middenveld acterende Hope Sengiyumva. Zij mogen zich in het komende seizoen bij Freddy Straling, de nieuwe hoofdtrainer van ONS Sneek, melden en mogen dan hun kwaliteiten bij de A-selectie laten zien.