MAKKINGA – Sportclub Makkinga vierde in juni het negentigjarig bestaan. De jubilaris trakteerde zichzelf op een cadeautje door, geheel tegen de verwachting in, na 22 jaar een terugkeer in de derde klasse van het zondagvoetbal af te dwingen. Een leuke bijkomstigheid, maar presteren staat op het tweede plan bij de kleine dorpsclub, waar gezelligheid en saamhorigheid de boventoon voeren.

De sportclub vormt het cement van de Makkingaaster dorpsgemeenschap die rond de duizend zielen telt. Het is altijd, en zéker op vrijdagavond en na thuisduels, gezellig en druk in de voetbalkantine. “Dat is altijd zo geweest”, vertelt Ate Bijstra (66), die zelf jaren in de hoofdmacht speelde en een kwarteeuw elftalleider was. Bijstra hielp ook de onderhoudsploeg van het sportcomplex en fraagt tegenwoordig op sponsorgebied zijn steentje bij.

De laatste tien procent beleving mist

Presteren willen ze in Makkinga wel, maar niet ten koste van alles, weet Ate’s oudste zoon Jort Bijstra (34), al vijftien jaar eerste elftalspeler en sinds dit voorjaar bestuurslid van SC Makkinga. “Trainers zeggen vaak dat ze de laatste tien procent beleving missen bij Makkinga en dat klopt wel: we treuren nooit lang over een nederlaag. Als de wedstrijd voorbij is, wordt het snel gezellig.”

Vader Ate (links) en zoon Jort Bijstra poseren in de dug-out van SC Makkinga. (Gurbe van der Woude)

Waarop vader Ate aanvult: “De trainers die we hadden, klaagden wel dat onze voetballers soms niet fanatiek genoeg waren, maar als ze weg waren, misten ze de gemoedelijkheid van de club. Bij Makkinga hebben we nooit problemen met voetballers die moeilijk doen. Saamhorigheid en gezelligheid zijn het belangrijkst. Als trainers vertrokken, keken ze altijd terug op een mooie periode bij Makkinga.”

Derde klasse

Die saamhorigheid leidde volgens Ate afgelopen seizoen via de nacompetitie tot promotie naar de derde klasse. Daarin wacht een uitdaging, want met de smalle selectie wordt handhaving een flinke klus, denkt Jort, die vanwege een beknelde zenuw zelf het hele seizoen niet in actie kwam. “Het gaat gelukkig inmiddels wel beter; ik hoop er na de zomer weer bij te zijn.”

Nieuwe aanwas nodig

Belangrijker dan lijfsbehoud is het voortbestaan van de vereniging. Makkinga heeft een relatief ‘bejaarde’ selectie. Het doemscenario is volgens Jort Bijstra dat de oudere spelers stoppen. “Er komt jeugd aan, maar voor hen komt de stap naar het eerste elftal te vroeg. We zouden wel versterking van buitenaf kunnen gebruiken. We hebben jongens gepolst, maar dat heeft nog niets opgeleverd.”

Hulp van buitenaf kan een slok op een borrel schelen, meent ook Ate Bijstra. Hij promoveerde in 1982 met Makkinga naar de derde klasse. De club had destijds goede spelers, maar kreeg door de komst van Jos Linneman, Jenne Veldhuizen en doelman Wiebren van Straalen een extra impuls. “We hebben in die tijd jarenlang in de derde klasse gevoetbald. Je moet ook geluk hebben met een goede lichting.”

Makkinga heeft nieuwe aanwas nodig om over tien jaar gezond het eeuwfeest te kunnen halen. In dat opzicht is het goed nieuws dat er 33 nieuwbouwwoningen in Makkinga gerealiseerd worden. De uitbreiding levert mogelijk leden op, al vindt Jort dat de club het met een dorp van zo’n duizend inwoners niet slecht doet. “Oosterwolde, een vereniging met 700 leden uit een veel grotere plaats, heeft net als wij twee seniorenteams. Dan mogen wij niet klagen.”

Geen korfbal meer

SC Makkinga werd in 1936 opgericht als een omnivereniging waar voetbal en korfbal werd gespeeld. De korfbaltak werd in 2013 opgeheven. “Jammer”, vindt Ate, die vroeger beide sporten beoefende. “Dat was in die tijd gewoon. Bij de jeugd werden de wedstrijdprogramma’s zelfs zo samengesteld dat je kon voetballen én korfballen. We hebben met de senioren zelfs op landelijke niveau gekorfbald. Bijzonder voor zo’n kleine club.”

Het opheffen van de korfbaltak had te maken met de verminderde belangstelling voor de sport. “Spijtig,” aldus Ate, “want het is, zeker op niveau, een attractief spel dat veel van spelers vraagt.” De korfbalbond is volgens hem deels schuldig aan de verminderde animo. “Competitie-indelingen slaan soms nergens op. Ik heb op latere leeftijd, terwijl we op het laagste niveau speelden, meegemaakt dat we op zaterdagavond naar Eerbeek op de Veluwe moesten, dan haken mensen af.”

Verlichting rondom het veld

“Voor een kleine dorpsclub doen we het goed”, besluit bestuurslid Jort. “De club staat er financieel prima voor, heeft betrokken leden, een flink sponsorbestand en de voetballers dragen allemaal sportkleding van de club.”

Buiten de aanwas van jeugdspelers heeft SC Makkinga nóg wél een wens: “De verlichting rondom het hoofdveld. Daar zijn we mee bezig en we gaan de stenen dug-outs vervangen. We hebben een fraai complex en dat wordt alleen maar mooier.”

Tekst: Gurbe van der Woude
Foto’s: Gurbe van der Woude / SC Makkinga