Foto: Dijks Media
Hoewel we ons in het noorden ook veel te druk maken om voetbal en ook hier de resultaten op zaterdag en zondag bepalend zijn voor de gemoedstoestand voor de rest van de week, is het in andere delen van het land nog veel gekker. Je zou het zelfs knettergek kunnen noemen. Kermis. Het gekst is het in Spakenburg.
Wonderdokter
Ga maar na. IJsselmeervogels speelde een moeizaam seizoen. En dus kreeg de trainer ontslag, want zo gaat dat bij die club. Willem Leushuis, op afstand de meest arrogante oefenmeester van tenminste Nederland, werd aangesteld als interim en troubleshooter. En het moet gezegd; onder zijn leiding krabbelde de club op en wist het zich via de nacompetitie te handhaven in de tweede divisie. Bij zijn aanstelling dwong Leushuis een contract voor anderhalf seizoen af. Maar: hoewel hij de ploeg dus redde voor de afgang die derde divisie heet, wilde de technische commissie eigenlijk al weer van hem af. Sterker: ook Leushuis had na zijn Houdini act wat de TC betreft meteen weer kunnen vertrekken, moe als ze waren van het ‘geblaas’ van de ijdele trainer/coach. Het bestuur wees echter principieel naar het afgesloten contract en voorkwam uiteindelijk het vertrek van de zelfbenoemde wonderdokter. En zo keerde de rust terug in Spakenburg.
Zou je denken.
IJsselmeervogels is dit seizoen aardig begonnen, zeker in vergelijking met de vorige voetbaljaargang. Met zeven punten uit de eerste vier duels staat de ploeg zesde. Daarbij moet worden aangetekend dat juist de beste wedstrijd – die tegen kampioen Quick Boys – volkomen onterecht met 1-0 verloor. Rustig is het echter nog steeds niet in het vissersdorp, want onlangs werd bekend dat de leiding van de club al gesproken heeft met kandidaat trainers voor het seizoen 2027/2028. De naam die vooral rondzingt is die van voormalig Vogels verdediger Jeroen Rijsdijk (ex Almere City).
Je bent er als trainer van IJsselmeervogels mooi klaar mee. Amateurveldjes Nou hoeft helemaal niemand medelijden te hebben met Leushuis, hoor. De zelfbenoemde toptrainer, de allesweter en de trainer die met dedain op collega oefenmeesters neerkijkt, roept het over zichzelf af. Leushuis ziet zichzelf als de uitvinder van de voetbalsport. Hij beheerst, zo vindt hij zelf, alle facetten van het vak tot in de finesses en weet één ding zeker: een betere trainer dan hij moet nog geboren worden. Eigenlijk vindt Willem het schandalig dat hij de zaterdagmiddagen doorbrengt op amateurveldjes, want zelf vind hij dat hij als trainer/coach in de Premier League of La Liga niet zou misstaan.
Maar dat terzijde. In vergelijking met de soap rondom Leushuis, is het in het noorden een oase van rust. Zelfs bij Harkemase Boys, dat nu al vier seizoenen onder leiding staat van trainer Marcel Post. De inwoner van Vollenhove was zelf een aardige voetballer, maar dat hij later trainer zou worden was nog best verrassend. Zo stapte hij als speler van Flevo Boys midden in het seizoen op toen de kilometervergoeding ietwat naar beneden werd bijgesteld en er vaker getraind moest worden. Vooral dat laatste zag Post helemaal niet zitten. Tot ieders verrassing is Post nu een trainer die het liefst elke dag op het veld staat en het maximale van zijn spelers eist. Het kan wat dat betreft dus verkeren.
Polaroid zonnebril
Toegegeven, Post slaagt er elk seizoen weer in om van een steeds van samenstelling wisselende selectie een goed voetballend geheel te maken. Dat is knap. Dat verraadt vakmanschap. Maar toch. Marcel Post zou – als hij ook eens op de lijst van bijvoorbeeld een IJsselmeervogels wil komen te staan – toch echt iets moeten doen aan zijn imago, zijn uitstraling. Hij zou wat dat betreft een voorbeeld kunnen nemen aan een van zijn voorgangers, Wieb Rodenhuis. Die zag je op zaterdag niet zonder pantalon. Die vergat nooit voor de zaterdag even langs de kapper te gaan en bij wat zonneschijn haalde hij achteloos een Polaroid zonnebril uit de binnenzak van zijn kekke colbertje.
Nee, dan Post.
Marcel Post draagt op zaterdag standaard een wat fletse, grijze trainersjas. Een beetje te groot ook. Een beetje afgedragen. Daaronder draagt hij een oude, sleetse trainingsbroek, want dat zit zo lekker. Om de voeten zien we een paar sportschoenen uit de nieuwe collectie van een jaar of tien geleden. Post heeft daardoor de uitstraling van een automonteur, die tot vlak voor hij de Bosk betreedt banden verwisselt van auto’s en aftandse tweedehands auto’s van nieuwe motorolie voorziet. Geen kam door het haar. Het scheerapparaat kapot en zwarte handen van de motorolie.
Niet camerageil genoeg
Nóg een verschil tussen Post en trainers van het type Leushuis: Post is niet camerageil genoeg. Daar waar Leushuis na een wedstrijd zelf de camera’s opzoekt om uit te leggen dat de nederlaag aan iedereen behalve aan hem lag, daar lijkt Post steeds vaker weg te kruipen voor de verslaggever van het onvolprezen Harkemase Boys TV. Steeds vaker wordt assistent Jan Haan door Post naar voren geschoven om de net gespeelde wedstrijd te analyseren. En het moet gezegd: Haan kan dat goed. Hij praat vlot, articuleert beter dan zijn baas en verzandt niet in vaag trainersjargon. Wat dat betreft dus niet eens zo’n slechte beslissing van Post om zijn rechterhand naar de camera te duwen. Wie Harkemase Boys ziet spelen, ziet een goed voetballende ploeg. Die ziet dat de ploeg altijd een plan heeft. Die ontdekt dat de ploeg zich goed ingesteld heeft op de tegenstander. Die ziet elk seizoen weer een nieuwe ploeg die gedurende het seizoen steeds beter wordt. En dus moet Post wel een vakman zijn.
Of zou Jan Haan ondertussen ook de trainingen al leiden?
Modderpoel.
