Van de tweede klasse naar de vijfde klasse. Van ambitieuze uitstapjes bij Blauw Wit en Zeerobben terug naar het vertrouwde Dronrijp. Bauke Kamminga bewandelde de afgelopen jaren een opvallende route, maar inmiddels is hij weer terug op het oude nest. Niet voor het niveau of de status, maar voor het plezier en het spelen met zijn vrienden. En dat gaat hem vooralsnog uitstekend af: Kamminga staat op 99 doelpunten. „Het is hartstikke leuk. Een mooie mijlpaal.”
Kamminga begon bij Dronrijp als middenvelder. „Ik speelde centraal op het middenveld. Daarna schoof ik steeds een stukje door naar voren. Op een gegeven moment kwam ik op tien te staan en toen kwam ik erachter dat ik best makkelijk scoorde. Uiteindelijk kwam ik in de spits terecht en sindsdien ben ik daar eigenlijk niet meer weggegaan.”
Op zondag voetballen was voor hem jarenlang vanzelfsprekend. „Je wist niet anders. Vanaf de jeugd ging je naar de senioren en dan speelde je op zondag. Zaterdag was echt een voetbaldag, maar daar hield ik in die tijd al rekening mee. Ik wilde zondag fit zijn, dus ik deed op zaterdag niet te gek. Toen er op een gegeven moment sprake van was dat we misschien op zaterdag zouden gaan voetballen, was ik daar juist voorstander van. Lekker zaterdag voetballen en op zondag de gym in.
Naast het voetbal is Kamminga sowieso veel met sport bezig. „Ik doe misschien wel wat te veel. Ik merk het soms ook aan mijn lichaam, vooral de afgelopen jaren. Op de dagen dat ik niet train of voetbal, zit ik vaak in de sportschool. Ik ben wel een bezig bijtje.”
Hoewel hij meerdere keren werd benaderd door andere clubs, bleef Kamminga lange tijd trouw aan Dronrijp. „Ik heb altijd wel wat belletjes gehad, maar ik wilde eigenlijk nooit weg. Ik woonde dichtbij, kon op de fiets naar de club en voetbalde lekker met mijn maten. Toen we van de derde naar de tweede klasse gingen, wilde ik gewoon met Dronrijp die stap maken. We hadden met elkaar uitgesproken dat we met het hele team de tweede klasse in wilden.”
Na degradatie veranderde dat. „Er gingen een paar jongens weg en ook onze trainer stopte na negen jaar. Toen was ik 23 of 24 en dacht ik: als ik nog een stap wil maken, is dit misschien het moment. Blauw Wit belde en toen heb ik die stap gezet.”
Dat avontuur verliep anders dan gehoopt. „Mijn eerste training kreeg ik meteen een blessure en uiteindelijk ben ik zeven maanden eruit geweest. Het jaar daarvoor was ik ook al veel geblesseerd geweest. Bijna elk jaar voetbalde ik drie of vier maanden niet. Op een gegeven moment raakte ik het plezier kwijt.”
De lange periode langs de kant zorgde ervoor dat Kamminga zich afvroeg of voetbal nog wel iets voor hem was. „Ik had ineens veel meer tijd. Ik ging naar de sportschool, had mijn zaterdag vrij en miste het eigenlijk helemaal niet. Ik heb toen zelfs serieus overwogen om helemaal te stoppen. Ik vond het heerlijk om die tijd over te hebben.”
Toch besloot hij door te gaan. Bij Zeerobben vond hij het plezier weer terug, maar ook daar liep hij tegen praktische bezwaren aan. „Het was een mooie club en ze waren ambitieus. Ik kende er ook een aantal jongens. We reden met z’n vieren samen naar de club. Maar uiteindelijk was ik er ontzettend veel tijd aan kwijt. Ik was soms pas 23.00 uur thuis op dinsdag en donderdag. Dat vond ik het uiteindelijk niet meer waard.”
De terugkeer naar Dronrijp lag vervolgens voor de hand. „Ik woonde weer wat dichterbij en mijn ouders wonen hier nog. Ik zag ook andere jongens terugkomen. Maar vooral: ik wilde gewoon weer lekker met mijn maten voetballen. Met deze jongens speel ik al sinds de jeugd. Dat zijn echt mijn maatjes.”
Ook op het veld wil hij belangrijk zijn. „Dat eis ik ook wel van mezelf. In de vijfde klasse moet je gewoon goals maken. Er wordt ook wel wat van je verwacht. Het is lekker om belangrijk te kunnen zijn.”
Dronrijp heeft dit seizoen dan ook ambities. „We zijn met een of twee andere clubs denk ik wel een van de teams die mee moeten doen om het kampioenschap. We hebben daar de selectie voor. We hebben niet letterlijk uitgesproken dat we kampioen móéten worden, maar iedereen weet dat we mee moeten doen. Het belangrijkste vind ik dat we met het hele team mooie dingen laten zien.”
Ook de mogelijke fusie van Dronrijp met een andere vereniging ziet Kamminga wel zitten. „Ik ben daar wel voorstander van. Vanuit mijn jeugd ken ik veel van die jongens ook al. Als je de betere spelers van beide teams bij elkaar zet, kun je volgens mij zomaar een heel mooi team krijgen. Dan kun je misschien wel richting de tweede klasse.”
Voorlopig heeft Kamminga echter vooral nog een persoonlijke mijlpaal te pakken. Hij staat op 99 doelpunten. „Ik wist het niet eens precies. Ik hoorde het van de jongens. Twee jaar geleden stond ik volgens mij al rond de negentig goals. Daarna heb ik nog een aantal gemaakt, maar bij Blauw Wit hield ik dat niet zo bij. Als ik door zou gaan met voetballen, wist ik dat die honderd er uiteindelijk wel zouden komen. Maar het is hartstikke leuk. Het is niet iedereen gegeven.”
De honderdste goal komt dus steeds dichterbij. Zelf typeert Kamminga zich als een spits die het vooral van zijn fysieke kwaliteiten en neusje voor de goal moet hebben. „Ik ben kopsterk en fysiek sterk. Ik denk dat ik ook vaak op de goede plek sta voor de bal.”
Een persoonlijk doel voor het aantal doelpunten heeft hij niet. „Ik ben daar niet meer zo fanatiek mee bezig als vroeger. Toen was ik enorm gebrand om te scoren en moest ik iedere wedstrijd wel één, twee of drie goals maken. Nu is het allemaal wat rustiger en relaxter. Het is meer go with the flow. Maar als ik topscorer kan worden en we kampioen worden, zou dat natuurlijk hartstikke mooi zijn. De mogelijkheden zijn er misschien wel.”
Voor Kamminga draait zijn terugkeer uiteindelijk om iets anders dan statistieken. „Lekker voetballen met je vrienden, bij de club waar je je thuis voelt. Dat is voor mij het belangrijkste.”
