Bij FC Burgum VR1 staan drie zussen normaal gesproken naast elkaar in de aanval: rechts, spits en links. Marije Tilkema (23), Femke Tilkema (29) en Alina Tilkema (35). Drie verschillende leeftijden, drie fases in het leven en daarmee ook drie verschillende generaties binnen één gezin. Dat zie je terug in alles: in hoe ze begonnen met voetballen, in wat ze belangrijk vinden en in hoe ze naar ambitie kijken. Maar zodra de bal rolt, vallen die verschillen weg. Dan zijn ze gewoon teamgenoten en zussen die elkaar blindelings weten te vinden op het veld.
“Voor ons voelt het eigenlijk heel normaal,” zeggen ze zelf. “Maar als je er later op terugkijkt, is het best bijzonder.” En dat is het ook. Want hoe vaak zie je drie zussen, uit drie totaal verschillende levensfases, samen in één team spelen en zelfs samen in de voorhoede staan?
Toch ontbreekt er dit seizoen één van hen. Femke was er ook niet bij met het interview. Niet vanwege een blessure of een overstap, maar vanwege iets veel mooiers: ze is moeder geworden. “We denken dat het ook de reden is dat ze er geen behoefte aan had,” zeggen haar zussen. “Dan voelt het misschien ook minder alsof je er op dit moment echt middenin zit.” Maar tegelijkertijd merk je duidelijk aan Marije en Alina: ze hoort er nog altijd gewoon bij.
Hun verhalen beginnen niet hetzelfde. Sterker nog: ze verschillen bijna net zo veel als hun leeftijden.
Alina, de oudste, kwam pas relatief laat in aanraking met voetbal. “Ik was een jaar of veertien, vijftien. Daarvoor tenniste ik. Maar bij ons voor het huis was altijd een veldje waar gevoetbald werd. Op een gegeven moment deed ik mee en toen ging het eigenlijk vanzelf.” Omdat er op dat moment nog geen damesteams waren, speelde ze tussen de jongens, in de C’s en later in de B’s. Een omgeving waarin ze zich moest bewijzen, maar die haar ook gevormd heeft. Die stap bleek bepalend voor haar verdere loopbaan. Via VV Bergum kwam ze uiteindelijk in het damesvoetbal terecht, waar ze begonnen in de derde en vierde klasse maar uiteindelijk een stabiele tweede klasse werd. “We werden kampioen maar het was vooral altijd heel gezellig. Dat is eigenlijk nooit veranderd.”
“Ik train één keer in de week en dat vind ik prima. Ik werk in de zorg en mijn vriend traint ook twee keer. Dan maak je gewoon andere keuzes.” Marije Tilkema
Voor Marije en Femke lag het anders. Zij groeiden op met voetbal als vanzelfsprekend onderdeel van het leven. Met ouders langs de lijn, een zus die al speelde en een club die altijd dichtbij was. “Bij mij zat het er gewoon altijd al in,” zegt Marije. “Ik begon toen ik een jaar of zeven of acht was.” Daar zie je ook meteen het verschil tussen de generaties. Waar Alina op haar 23e nog volledig gericht was op trainen en beter worden, kijkt Marije daar nu anders naar. “Ik train één keer in de week en dat vind ik prima. Ik werk in de zorg en mijn vriend traint ook twee keer. Dan maak je gewoon andere keuzes.”
De club waar hun paden uiteindelijk samenkomen bestaat nog niet eens zo lang. FC Burgum werd in 2019 opgericht na een fusie van verschillende verenigingen. Maar voor de zussen voelt het als een logische plek. “We zijn hier opgegroeid, we wonen hier allemaal. Dit is gewoon onze club.” Voor Alina betekende die periode ook een tijdelijke stap terug. Ze kreeg een dochtertje en miste een seizoen, waarna ze bewust weer op een lager niveau instapte. “Ik wilde niet meteen weer op hoog niveau beginnen. Gewoon rustig weer opbouwen, in de vierde klasse.”
Op dat moment speelden de zussen nog niet samen. Femke zat in het eerste elftal, terwijl de anderen in lagere teams uitkwamen. Tot er een moment kwam waarop alles samenviel. “Volgens mij was het ergens in december 2019,” vertellen ze. “Toen speelden we voor het eerst met z’n drieën in één wedstrijd.” Wat begon als een eenmalige samenloop van omstandigheden, groeide uiteindelijk uit tot iets structureels. De echte omslag kwam toen het eerste elftal grotendeels uit elkaar viel. Er bleven nog maar een paar speelsters over, waardoor vanuit het tweede team werd doorgeschoven. “Zo zijn we eigenlijk allemaal in het eerste terechtgekomen,” zeggen ze.
Wat volgde was geen verhaal van grote plannen of uitgesproken ambities, maar van samen groeien. Ze begonnen in de vierde klasse, werden kampioen en twijfelden daarna of ze moesten promoveren. Ze kozen ervoor om nog een jaar te blijven en werden opnieuw kampioen maar dit keer overtuigend en zelfs ongeslagen.
“Toen konden we er niet meer omheen,” lachen ze. “Toen moesten we wel omhoog.” Inmiddels speelt FC Burgum VR1 in de derde klasse en doet het team nog altijd mee in de bovenste regionen.
“Ik ben 35, ik hoef niet meer per se tweede klas te spelen.” Alina Tilkema
Toch valt op dat de ambities anders zijn dan je misschien zou verwachten. Waar veel teams dromen van zo hoog mogelijk spelen, overheerst hier relativering. “Het hoeft niet per se,” zegt Alina. “Ik ben 35, ik hoef niet meer per se tweede klas te spelen.” Die houding zie je breder terug in het team. De gemiddelde leeftijd ligt relatief hoog, terwijl er ook een groep jongere speelsters is. Twee generaties in één kleedkamer, met ieder hun eigen kijk op voetbal. “De jongere meiden hebben misschien nog wat meer ambitie,” zeggen ze. “Maar ook daar zie je dat het anders is dan vroeger. Minder gericht op twee keer trainen en meer op balans.” Werk, relaties, kinderen en sociale verplichtingen spelen allemaal een rol. En dat maakt dat de meeste speelsters tevreden zijn met één training per week.
Op het veld komt alles samen in iets bijzonders: drie zussen naast elkaar in de aanval. Alina op rechts, Femke in de spits en Marije op links. “Femke heeft van ons echt wel de meeste kwaliteit,” zeggen ze zonder aarzeling. Toch draait het niet om cijfers of statistieken. Sterker nog: die worden nauwelijks bijgehouden. “Eigenlijk wel jammer,” zegt Alina. “Achteraf had ik best willen weten hoeveel goals ik heb gemaakt en hoe veel wedstrijden ik heb gespeeld.”
“Over tien jaar kijk je hier anders op terug, dan besef je pas hoe bijzonder het was. ”
Langs de lijn staat ondertussen een vaste groep supporters. Vader, moeder, oma, tante, partners en inmiddels ook kinderen die rondrennen langs het veld. “Er zijn altijd wel zes tot acht mensen speciaal voor ons,” vertellen ze. Hun vader was zelfs jarenlang betrokken als hoofdsponsor, waardoor de band met de club nog sterker werd. En dan is er nog die vierde zus. De enige die nooit gevoetbald heeft. “Dat is gewoon niets voor haar,” zeggen ze nuchter. “Maar ze komt wel eens kijken, dus ze hoort er zeker bij.” Wat dit verhaal misschien wel het meest bijzonder maakt, is hoe vanzelfsprekend alles voelt voor henzelf. Drie zussen in één team, samen op het veld, samen winnen en verliezen, het is voor hen de normaalste zaak van de wereld momenteel. Maar ergens weten ze ook dat dat niet zo is. “Over tien jaar kijk je hier anders op terug,” zeggen ze. “Dan besef je pas hoe bijzonder het was.” En misschien zit daar precies de kracht van dit verhaal. Niet in kampioenschappen of klasse-indelingen, maar in het simpele feit dat ze het samen doen.
Drie zussen. Drie levens. Eén voorhoede en een herinnering die nog altijd groeit.
