Eentje die nét even anders voelt.Niet zomaar een uitwedstrijd, maar een route vol herinneringen. Een weg die in de seizoenen ’15/’16 tot en met ’19/’20 bijna wekelijks werd afgelegd. Toen niet met een notitieblok langs de lijn, maar gewoon… als ouder van een speler van Flevo Boys. Het parkeerterrein blijft verraderlijk. Vroeger standaard linksaf, nu rechtdoor. Kleine dingen die je eraan herinneren dat tijden veranderen… al blijft één ding hier altijd hetzelfde: de wind. Normaal gesproken precies tegen als wij de bal hebben — vandaag gelukkig met verlof.
Op papier een potentieel lastige middag. Zij vijfde, wij eerder gewonnen met 3-1 en dan ook nog even vooraf bestempeld als “waarschijnlijke kampioen.” Altijd een fijne manier om een tegenstander nét dat extra zetje motivatie te geven. Scheelt ons weer scherp zijn, zou je denken. In de praktijk werkt dat meestal anders.
Ikke langs de lijn:Met koffie die te snel afkoelt en analyses die vooral achteraf briljant blijken.
Eerste helft — gemiste kansen en uiteindelijk logica
De wedstrijd begint alsof iemand op fast forward heeft gedrukt.
Binnen 25 seconden staat Jesmer al alleen voor de keeper. Die redt, Euan mist de rebound, en je voelt meteen: dit wordt er zo eentje.
Wat volgt is een spervuur aan kansen. Jesmer komt nog een keer door, bal net te ver.
Een prachtige crosspass van Sjack, aanname om van te watertanden — schot net over.
Aanvallen over links, nog een kans, nog een poging… maar de bal lijkt een lichte allergie voor het net te hebben.
Tot minuut 13.
Lange bal, Jesmer snijdt naar binnen en haalt uit met z’n “chocoladebeen”. 0-1.
Eindelijk iets dat op rechtvaardigheid lijkt.
Daarna blijft het spelbeeld hetzelfde: SC Emmeloord probeert, maar komt eigenlijk tekort.
Gorredijk domineert, maar vergeet af en toe dat je ook moet scoren om het verschil zichtbaar te maken.
Gelukkig is daar Yens in minuut 27, die een rebound binnen tikt: 0-2.
Even later gooit Thys de trukendoos open, Euan rondt af: 0-3.
Wedstrijd gespeeld, zou je denken.
Maar zoals het hoort bij dit soort middagen: een klein moment van verslapping. 1-3.
Even een herinnering dat voetbal soms ook gewoon voetbal is.
Lang duurt die illusie niet.
Nog voor rust snijdt Jesmer weer door de defensie, passeert de keeper en maakt de 1-4. Orde hersteld.
Ruststand 1-4
En in de kantine hetzelfde geluid overal:
“Dit had echt al 1-7 moeten zijn.”
Het mooie van voetbalpubliek: het is nooit helemaal tevreden. Zelfs niet bij 1-4.
Tweede helft — controle en kabbelvoetbal
Na rust verandert er weinig.
Gorredijk blijft de betere ploeg, SC Emmeloord loopt er vooral achteraan — letterlijk en figuurlijk.
Sil dirigeert alsof hij een orkest leidt, Jesmer blijft z’n tegenstanders voorbij lopen alsof ze pionnen zijn, en achterin houden Lars en Yens het overzichtelijk.
In minuut 57 doet Sil zelf ook een duit in het zakje: 1-5.
Wedstrijd definitief in het slot.
Daarna kabbelt het. Wissels, wat kleine kansjes, een paar hoekschoppen die nét niet vallen.
Sjack schuift nog even naar het centrum van de verdediging om z’n cv uit te breiden — altijd handig richting het einde van het seizoen.
Het tempo zakt, de scherpte ook. Gorredijk gelooft het wel en SC Emmeloord heeft niet de fut om er nog iets van te maken.
Het mooiste moment van de tweede helft?
Niet een goal, maar de ” bijna” gele kaart voor Yens. Hij deed wat elke verdediger hoort te doen: opkomen voor zijn keeper (Jord )nadat die onnodig werd geraakt.
Dat is het teamgevoel waar je voor naar de polder rijdt.
Eindsignaal en conclusie
Exact op minuut 90 vindt de scheidsrechter het mooi geweest. En eerlijk is eerlijk: hij heeft gelijk.
Een wedstrijd die nooit spannend is geweest, waarin het verschil duidelijk was, maar waarin de score uiteindelijk nog mild is uitgevallen.
Samengevat:
Dominant ✔️
Genoeg kansen ✔️
Afwerking… werkpuntje
Drie punten
En ik?
Ik sta langs de lijn, koffie inmiddels koud, en denk:
“Dit had echt 1-8 moeten zijn.”
Achteraf gezien natuurlijk. Zoals altijd.
Op naar volgende week: Geel-Wit,
Sportpark Kortezwaag.
Ikke
