Jorrit Terpstra heeft een groot deel van zijn leven aan het voetbal gewijd. Al vanaf zijn vijfde stond hij op het veld bij vv Buitenpost, met uitstapjes naar SC Cambuur, SC Heerenveen (blauwe maandag), FC Groningen en de KNVB-jeugd. Uiteindelijk speelde hij tien jaar in het eerste elftal, met hoogtepunten in de eerste en hoofdklasse (vierde divisie). “In de jeugd speelde ik altijd op hoog niveau, maar de overstap naar de senioren was een echte wake-upcall. Ik herinner me nog dat ik de bal rustig aannam en meteen een stevige beuk in mijn rug kreeg,” vertelt hij lachend. Rustig een bal aannemen kon niet meer.

Voetbalcarrière:
Zijn debuut bij de selectie maakte hij als eerstejaars A-junior op 18-jarige leeftijd onder trainer Johannes Douma. “Het was een uitwedstrijd ergens in Groningen. Ik mocht twintig minuutjes meedoen, en dat was natuurlijk fantastisch.”

Gedurende zijn tijd bij Buitenpost werkte Jorrit met verschillende trainers. Patrick Zwart noemt hij als zijn favoriete trainer: “Met Patrick kon ik echt goed opschieten. Hij gaf me vertrouwen, iets wat ik nodig had om tot mijn recht te komen. Ik weet nog wel dat Patrick altijd tegen mij zei: ‘Jorrit, doe even twee steentjes in je zak. Anders waai je weg.’ Ik was echt nog een scharminkel, haha.” Trainer Van der Weij was een iets mindere match. “Ik voelde me vaak niet op mijn plek en moest op de buitenpositie spelen terwijl mijn voorkeur op het middenveld ligt,” legt hij uit.

Blessures waren helaas ook een terugkerend probleem. Jorrit kampte onder andere met een bacteriële botinfectie, meniscusproblemen en artrose, maar bleef ondanks alles relatief lang actief. “Elke keer dacht ik: het komt wel weer goed. En je wilt toch gewoon blijven spelen.”

Tekst loopt door onder de foto.

Als je Jorrit vraagt naar zijn hoogtepunten op het voetbalveld, reageert hij bijna bescheiden. ”Het zijn vooral de wedstrijden waarin je zelf meer een aandeel hebt.”

Hij herinnert zich een seizoen onder trainer René van der Weij, waarin hij bijna niet te stoppen was. “Van de elf doelpunten in de nacompetitie was ik bij zes of zeven betrokken, met goals en assists. De laatste wedstrijd van dat seizoen, tegen Feyenoord amateurs, ging het er echt om. We speelden 2-2, en ik leverde een goal en assist voordat ik eruit ging. Ik kreeg kramp. Ik was het niet gewend om zoveel en zolang achter elkaar te spelen, haha.”

Hoewel het team dat jaar uiteindelijk net niet promoveerde, bleef hij waardevolle ervaring opdoen. Een jaar of twee later werden ze alsnog kampioen, al had hij dat seizoen door blessures minder aandeel. Toch blijven ook die momenten hem bij. “Ik herinner me ook nog een moment tegen ONS Sneek toen ik de 3-2 maakte. Die was belangrijk, want zo ontliepen we de nacompetitie. Dat zijn van die wedstrijden die je bijblijven.”

Na Buitenpost maakte hij de overstap naar vv Zwaagwesteinde. “Ik wilde een plek waar ik meer vertrouwen en speelminuten kreeg. Bij Zwaagwesteinde kende ik mensen en klikte het goed.” Inmiddels is Jorrit extra assistent-trainer bij de club en houdt hij zich vooral bezig met de randzaken rondom het team, zoals het trainingskamp en het minutenspel.

Tekst loopt door onder de foto.

Time4Focus
Sinds 1,5 jaar is Jorrit eigenaar van Time4Focus (uitzendbureau). Het bedrijf richt zich op het ontzorgen van bedrijven door hen te helpen focussen op hun kernactiviteiten. “De naam komt van mijn vader, die altijd zei ‘Focus!’ – op school, op voetbal, op alles. Ik probeer dat nu mee te geven aan bedrijven: concentreer je op waar je goed in bent, en ik help met alles rondom personeel.”

Het afgelopen anderhalf jaar heeft hij met Time4Focus een divers klantenbestand opgebouwd, vooral in Friesland. “Mijn kracht is dat ik altijd bereikbaar ben, snel reageer en transparant werk. Bedrijven weten dat ze bij mij kunnen rekenen op gemak en aandacht. Ik ontzorg ze zodat zij zich kunnen richten op de taken die voor hen belangrijk zijn.”

Hoewel Jorrit niet meer als speler op het veld staat, heeft hij veel geleerd van het voetbal dat hij nu meeneemt naar het bedrijfsleven. “Je leert ontzettend veel over mensen en hoe je met verschillende karakters omgaat. Elk karakter is weer anders, en dat vraagt om een andere aanpak,” zegt hij.

Kleedkamerhumor
Loop je de kleedkamer binnen, dan weet Jorrit precies wie er moeten zitten voor de ultieme kleedkamerhumor. Zijn lijstje telt vijf spelers: maatje Joran Olijve, met wie hij van jongs af aan samen op het veld stond, Kul en Kontie, oftewel Rob Dijkstra en Rudmer Loonstra. Rob Dijkstra, altijd in voor een grap zonder enige schaamte, en Rudmer Loonstra, die niet alleen kon lachen, maar ook altijd voor een beetje extra geur zorgde op het veld.

Ook Wim de Vries mag niet ontbreken. “Hij zat altijd naast mij. Wim is normaal gesproken rustig, maar op feestjes komt hij helemaal los.”En dan is er nog Willem de Boer: de koning van de adtjes. Tot slot zijn er natuurlijk nog wel meer spelers met wie je een hele mooie band opbouwt.