Foto: Dijks Media

Gorredijk heeft zondagmiddag de tweede bekerwedstrijd van de reeks van drie met 2-2 gelijkgespeeld tegen Oldeholtpade.

Een uitslag waar vooral Gorredijk met gemengde gevoelens op terug zal kijken.
En waarschijnlijk met een licht verhoogde bloeddruk.
Want na de eerste helft had deze wedstrijd eigenlijk al lang en breed beslist moeten zijn.
Het voetbal was prima, de combinaties liepen lekker en de kansen kwamen vanzelf. Alleen dat laatste onderdeel, het daadwerkelijk benutten ervan, bleek opnieuw een soort optionele uitbreiding van het Gorredijkse voetbalpakket.

Blijkbaar zat de knop ‘scoren’ niet standaard in de basisversie, maar moest die ergens via een ingewikkeld menu worden geactiveerd.

De thuisclub begon sterk en had Oldeholtpade volledig in de tang. De vrije man werd voortdurend gevonden en Gorredijk sneed regelmatig dwars door de verdediging heen.

Een Gorredijk-speler verwoordde het na afloop treffend:

“ We hienen se de earste helte echt hielendal yn ’e bûse. Op in stuit wie it gewoan ien kear reitsje oer fiif skiven en stienen we samar oan de oare kant. Ien-twa’s, falle litte, trochspylje, wer falle litte… en dan stienen we foar de goal.”

En dat klopte.
Gorredijk stond regelmatig voor de goal. Alleen het afronden bleek wat minder vanzelfsprekend. De bal werd keurig tot aan de voordeur gebracht, maar vervolgens vergat Gorredijk telkens aan te bellen.
Of iedereen stond nog te overleggen wie er eigenlijk mocht scoren.

Thymo de Vries kreeg meerdere uitstekende mogelijkheden, maar doelman Christian Weijs hield Oldeholtpade met een aantal goede reddingen overeind.
Ook Euan Bonnema kreeg vlak voor rust een enorme kans, maar opnieuw bleef de keeper de baas. Oldeholtpade mocht hem na afloop dus gerust een bos bloemen sturen.

Na 40 minuten viel de verdiende treffer dan toch. Een schot van Thymo werd geblokt, waarna hij de rebound alsnog binnenschoot: 1-0.

Gezien het spelbeeld had Gorredijk met een veel ruimere voorsprong moeten gaan rusten.
Maar blijkbaar vonden we één doelpunt wel spannend genoeg. Of misschien wilde de ploeg het publiek gewoon iets te doen geven na de thee.
Een wedstrijd vroeg beslissen is natuurlijk ook maar saai.

Na rust kwam Oldeholtpade beter uit de kleedkamer en kantelde het wedstrijdbeeld. De bezoekers kregen meer grip en Gorredijk werd steeds verder teruggedrongen. De comfortabele controle van de eerste helft was verdwenen en maakte plaats voor het vertrouwde Nederlandse voetbalgenre:

Onnodig moeilijk doen.

Jord Beenen hield Gorredijk ondertussen met een paar prima reddingen overeind en voorkwam dat Oldeholtpade snel langszij kwam.
De keeper deed dus wat hij moest doen.
Een concept waar de rest van het team later nog eens rustig over kon nadenken.

Tien minuten na rust kreeg Sil Keimpema geel en moest hij vervolgens tien minuten naar de kant wegens vermeend commentaar. Volgens spelers van beide teams was hij echter niet degene die de bewuste opmerking had gemaakt maar iemand achter de hekken .

Een Gorredijk-speler was daar duidelijk over:

“Allinnich fan it momint ôf dat Sil giel krige en tsien minuten derút moast, waard it klote. Ik fûn dat de skiedsrjochter dêr wol in aardich oandiel yn hie. Hy hat Oldeholtpade dêr wol een bietsje mei holpen “

Oldeholtpade bleef aandringen, maar Gorredijk kwam opnieuw op voorsprong. Na een goede combinatie met Ryan drong Thymo de Vries het strafschopgebied binnen en krulde de bal prachtig in de verre hoek: 2-1.

Daarna kreeg Gorredijk opnieuw mogelijkheden om het duel definitief te beslissen. Sander (Henk) Bottema stuurde Sil Bruinsma alleen op de keeper af, maar diens stift ging net naast.
De keeper was al geklopt, de bal helaas nog niet overtuigd.
Die bleef liever neutraal, kennelijk.

Vijf minuten voor tijd kwam Oldeholtpade alsnog langszij. Lars van Huizen schoot de 2-2 binnen.

In blessuretijd ontsnapte Gorredijk zelfs nog aan een nederlaag toen Isil de Vries de buitenkant van de paal raakte. De paal werkte dus gelukkig wél mee.

Daarmee bleef het 2-2.

Gorredijk kan terugkijken op een sterke eerste helft, maar zal vooral balen dat het duel toen niet al beslist was. Na rust kreeg Oldeholtpade meer grip en moest de thuisploeg uiteindelijk genoegen nemen met een punt. Een punt dat vooral voelt als een rekening die Gorredijk zelf heeft laten oplopen.

Woensdagavond volgt de derde bekerwedstrijd, uit tegen HZVV, de bekerwinnaar van 2025. Een mooie uitdaging voor Gorredijk en meteen de kans om te zien of het vizier inmiddels wat scherper staat. Of dat er opnieuw vooral zorgvuldig om de doelpalen heen wordt gespeeld.

Over twee weken treffen beide ploegen elkaar opnieuw, dan voor de tweede competitiewedstrijd van het seizoen.

Tot die tijd blijft één vraag hangen: hoeveel kansen heeft Gorredijk eigenlijk nodig om een wedstrijd gewoon eens saai te winnen? Of is dat simpelweg niet de Gorredijkse manier? Misschien is een comfortabele overwinning inmiddels gewoon te veel gevraagd.

IKKE