Zaterdagmiddag 22 november en het is guur koud op Sportpark Pieter Bultsma in Oudehaske. De rood witte shirts zijn vanmiddag dit keer niet van een verdwaalde en teleurgestelde Ajax aanhanger, maar Makkum komt op bezoek. De jonge ploeg van Oudehaske is nog steeds ongeslagen, maar de afgelopen vier gelijke spellen op rij, zorgt ervoor dat je elke week een plaatsje daalt.
Trainer Anne Haven heeft de volgende ploeg opgesteld. In het doel Gerrit, achterin Erik, Jelte, Jurjan en Joran. In het midden Dani, Pieter en Julian. Voorin Lars, Dennis en aanvoerder Jens. Naast onze pupil van de week op de bank in ieder geval Mats, Jelmer, Jaap en Bowe en wellicht heb ik nog iemand in een hele dikke jast begraven gemist. Gerard en Yvar kwamen Jordy gezelschap houden op de blessurebank en vakantieman Syb was zich aan het verdiepen in het Vietnamese voetbal.
Over gemist gesproken, het eerste doelpunt was bijna gemist want dat viel al in de tweede minuut. Bij een voorzet werd niet mee gesprongen en de kopbal verdween keurig in het doel. Nu is de wet van het voetbal dat als je op achterstand komt het maar het beste zo snel mogelijk kan gebeuren, want dan heb je het meeste tijd om dit teniet te doen.
Naast uiteraard dit tegendoelpunt uiteraard, begon Oudehaske stroef. De voorhoede kon geen vuist maken en achterin was het alle hens aan dek door de lange ballen op de snelle spitsen van Makkum.
Toch gedurende eerste helft kwamen de meeste kansen voor Oudehaske. Pietertje wilde van dichtbij een gat in het net schieten en schoot zo hard dat hij, voorlangs ergens halverwege Heerenveen belande. Lars had een vrije kopkans maar een bal boven op je hoofd, kopt niet lekker. Voor de andere kansen deed Oudehaske zo veel mogelijk zijn best om die op of zo dicht mogelijk bij de Makkum-er keeper te plaatsen.
Met een geflatteerde ruststand van 0-1 zoeken de supporters de warmte van koffie of andere versnaperingen op.
Na de rust was de eerste grote kans voor Makkum. Maar daarna deed Oudehaske hetzelfde als Makkum in de eerste helft. Jens slalomt drie man voorbij, als Bergkamp in zijn beste jaren, en rond koelbloedig af. 1-1.
Naast deze Bergkampiaanse actie ookwwer eens een praatkaartje voor onze aanvoerder. De wedstrijd golft mooi op en neer, De supporters hebben het koud en zijn vooral op zoek naar de niet aanwezige vloerverwarming langs de lijn.
Twintig minuten voor tijd gaan Jens en Pieter goed door in het gevecht om de bal. Jens kan er met de bal vandoor en haalt de achterlijn. Dennis staat al te wachten op de strafschopstip en schiet in een keer fraai binnen. 2-1.
Het laatste kwartier wordt het een open en leuke wedstrijd. Bij Oudehaske past het net niet en Makkum doet vooral een paar Pietertjes (in kansrijke positie voorlangs schieten). Jaap komt erin voor Lars en ook bij de tegenpartij wordt driftig gewisseld. Een “flatgebouw op noppen” wordt er voor Makkum in de spits bijgezet. De scheidsrechter die 70 minuten goed heeft gefloten, verandert steeds meer in een Curling-scheids en neemt over en weer de vreemdste inconsequente beslissingen, liefst vergezeld met een kaartje van de kleur geel.
Tja en de oude Oudehasker ziekte, het weggeven in de laatste minuut, wordt weer werkelijkheid. Een mispeer van een verdediger, zorgt voor een uitbraak, een mooie voorzet en twee minuten voor tijd is de stand 2-2.
Beide ploegen willen er nog een keer voor gaan. Waar langs de lijn gerekend werd op een meer dan spannende minuut of 8 blessuretijd (geen onsportieve wedstrijd, maar paar keer oponthoud) maakt de scheidsrechter naar 91 minuten al een eind aan. Wat een teleurstelling. En dus nog een gelijkspel, het vijfde op rij, voor het nog steeds ongeslagen Oudehaske. Maar op de ranglijst schieten we er niets me op.
De steeds meer-gelijke-spel-moeie-stukkieschrijver
