Bron foto: Hanneke Hamstra.
Voor Raoul Dijkstra is dit seizoen met FC Surhústerfean er één met meerdere lagen. De club strijdt in de eerste klasse om handhaving, terwijl hij persoonlijk juist een jaar beleeft waar hij lang naar heeft uitgekeken. Al zeven jaar lang staat zijn vader vrijwel iedere wedstrijd langs de lijn. De vaste supporter, kritisch volger en grote steun.
Een seizoen met gemengde gevoelens
Terugkijkend op het seizoen is Raoul realistisch. “Ik denk dat we onszelf in veel wedstrijden tekort hebben gedaan. Voetballend konden we goed meekomen, maar het ontbrak ons in de afronding. En dan sta je vaak met lege handen.”
Toch voelt het jaar voor hem persoonlijk als een overwinning. Toen FC Surhústerfean voor het eerst promoveerde naar de eerste klasse, sloeg het noodlot toe. “Twee wedstrijden voor het kampioenschap brak ik mijn scheenbeen. Daardoor heb ik in die eerste periode in de eerste klasse weinig volledig fitte wedstrijden kunnen spelen. Nu ben ik helemaal fit en kan ik eindelijk vol gas geven op dit niveau. Dat maakt dit voor mij een geweldig seizoen.”
Denken in stappen vooruit
De eerste klasse vraagt meer, merkt hij. “Je moet één of twee stappen verder denken. Dat zie je vooral in de handelingssnelheid. Alles gaat sneller.”
Raoul typeert zichzelf als een speler die het moet hebben van zijn mentaliteit. “Ik wil voor elke tegenstander een plaag zijn. Iemand die je twee keer voorbij moet om van me af te zijn. Die onoverwinnelijkheid, dat zit in mij.”
Geen paniek
Zaterdag wacht een belangrijke wedstrijd tegen vv Heerenveense Boys. Een duel dat van buitenaf al snel als degradatiewedstrijd wordt bestempeld. Binnen de groep leeft dat anders.
“Voor ons voelt het niet als een degradatiewedstrijd. Er is geen reden tot paniek. Als wij elke week met passie en beleving op het veld staan, weten we dat we moeten aanhaken. Over het woord ‘degradatie’ is bij ons nog niet gesproken.”
De sleutel tot succes? “Spelen zoals we altijd spelen: met veel durf en strijd. Daar staan we om bekend. Dan maken we een grote kans om te winnen.”
Ambities en mijlpalen
Raoul is een echte clubman. Zijn persoonlijke doel is duidelijk: “In het seizoen 2026/2027 hoop ik mijn 250ste wedstrijd voor FC Surhústerfean te spelen. Dat zou voor mij een prachtige mijlpaal zijn.”
Met de club hoopt hij vooral op stabiliteit. “Ik hoop dat we de komende jaren een stabiele eersteklasser blijven.”
Meer dan voetbal alleen
Naast het voetbal is Raoul actief als UGC-creator op social media. “Ik was altijd al actief, maar door mijn vriendin, die fotograaf is, zijn we ook video-content gaan maken. We werken samen met bekende bedrijven. In de voetbalwereld bijvoorbeeld met MysterShirt.”
De kracht van familie
Langs de lijn staat vrijwel altijd zijn vader, die voor iedere wedstrijd vanuit Hengelo naar Surhuisterveen rijdt. Al zeven jaar lang.
“Voetbal verbindt Raoul en mij enorm,” vertelt zijn vader Marcel. “Ik krijg altijd even een duimpje als hij het veld opkomt en direct na de wedstrijd een dikke knuffel. Zijn zus is er ook vaak bij, dus het is echt een familieding. En ik heb zelf jaren in het dorp gewoond, dus ik zie ook veel oude bekenden.”
Voor Raoul betekent die steun veel. “Het is superbelangrijk voor mij dat mijn vader langs de lijn staat. Hij rijdt al meer dan zeven jaar heen en weer. We bellen ook elke dinsdag en donderdag na de training. Voor de wedstrijd even een hand omhoog, na afloop een knuffel. Dat zijn vaste momenten.”
Zijn vader volgt hem kritisch én met trots. “Ik ben best kritisch, zeg ook wel eens dat iets beter kon. Maar ik sta vooral trots langs de kant. Hij heeft de nodige blessures gehad. Als ik zie hoe fit hij nu weer is, heb ik daar veel respect voor.”
Emotionele promotie
De promotiewedstrijd van vorig jaar maakte veel los. “Het was een hele bijzondere wedstrijd met een knotsgek verloop,” vertelt zijn vader. “Het leek lang niet goed te komen, maar vlak voor het einde kwam die ontknoping. Geweldig. We zoeken elkaar dan direct na de wedstrijd op. Dat zijn emotionele momenten. Ik weet wat hij er allemaal voor doet.”
De eerdere promotie had een wrange bijsmaak door Raouls zware blessure. “Hij wilde nu zo graag alsnog die kans in de eerste klasse. Dat het nu lukt, maakt mij als vader trots.”
Fanatisme als overeenkomst
Volgens zijn vader lijken ze in één ding sterk op elkaar: “We zijn allebei ontzettend fanatiek en kunnen slecht tegen ons verlies. Al moet ik zeggen: hij heeft iets meer talent dan ik.” Terwijl FC Surhústerfean strijdt om zijn plek in de eerste klasse, blijft één ding onveranderd: de steun van familie. Voor Raoul is dat misschien wel net zo belangrijk als wat er op het scorebord staat.
