Een ouderwets trainingsveld met gras en modder, een prachtig hoofdveld en een kleine kantine waar het op zaterdag soms bijna uit zijn voegen barst. VV Rijperkerk is met zo’n 150 leden een bescheiden vereniging, maar draait al jaren knap mee in de derde klasse. Zo ook dit jaar waar het nu zelfs kans maakt op een periode. Redmer en Friso Jorna weten als geen ander wat de club bijzonder maakt. De broers spelen er al vrijwel hun hele leven en steken ook buiten het veld de nodige uren in de vereniging. “Het voordeel van een kleine club is dat iemand zich hier heel snel thuis voelt.”
Wie bij VV Rijperkerk aankomt, ziet niet direct een accommodatie die doet vermoeden dat de club al jarenlang op derdeklasse-niveau speelt. Het trainingsveld ligt er ouderwets bij: gras, modder en hier en daar een flinke uitdaging voor de voetballers. Eenmaal binnen wacht echter een heel ander beeld. De kantine ziet er prachtig uit en voelt meteen gezellig aan. Het is er klein, maar juist dat draagt bij aan de sfeer. Al snel krijgen we te horen dat de ruimte op zaterdag regelmatig te krap is. De gezelligheid is er blijkbaar niet minder om.
Over het hoofdveld zijn de twee broers minstens zo enthousiast. Dat ligt er volgens hen bij als een biljartlaken. De club investeert er dan ook flink in. Twee vrijwilligers steken veel tijd in het onderhoud en er is zelfs een eigen grasmaaier aangeschaft om het veld netjes te houden. “We trainen er eigenlijk niet op. We proberen het hoofdveld zo veel mogelijk te sparen. Maar het betaalt zich nu wel uit.”
Een club die als familie voelt
Redmer en Friso Jorna zijn echte clubmensen. Beiden lopen al vrijwel hun hele leven rond bij VV Rijperkerk. Redmer is inmiddels voorzitter van de vereniging, terwijl Friso actief is in de kantinecommissie. Ook als voetballers hebben ze een lange geschiedenis bij de club. Ze kennen de vereniging van binnen en buiten en weten precies wat Rijperkerk onderscheidt van grotere clubs.
“Wij zijn honderd procent een familieclub”, klinkt het stellig. Dat gevoel zit volgens de broers in de hele vereniging. Met ongeveer 150 leden is Rijperkerk klein genoeg om elkaar te kennen en nieuwkomers snel op te nemen. Dat merkt de club ook aan de spelers die in de loop der jaren van andere verenigingen zijn overgekomen.
Zo kwamen er onder meer jongens vanuit Burgum en Trynwâlden bij de selectie. Sommigen zochten vooral de kans om in een eerste elftal te spelen, anderen voelden zich aangetrokken tot de sfeer bij Rijperkerk. “Het voordeel van een kleine club is dat iemand zich hier heel snel thuis voelt. Het is hier meer een familiegevoel.”
Ook voor spelers die bij een grotere vereniging misschien minder snel aan bod komen, kan Rijperkerk een aantrekkelijke plek zijn. De broers noemen onder anderen Marco Vries, die eerder in de jeugd van Cambuur speelde. Bij Rijperkerk ervaart hij minder druk en krijgt hij de ruimte om fouten te maken en zich te ontwikkelen. “Als hij een keer iets verkeerd doet, branden we hem niet af. Dan probeer je hem juist te helpen.”
Een gouden lichting
Dat een vereniging met zo’n bescheiden ledenaantal al jarenlang op een behoorlijk niveau speelt, is volgens de broers voor een belangrijk deel te danken aan een sterke lichting spelers. Een groot gedeelte van de selectie speelt al lange tijd samen. De ervaring is groot en de onderlinge automatismen zijn duidelijk aanwezig.
Tegelijkertijd schuilt daarin ook een risico. Er lopen inmiddels veel dertigers rond en een flink aantal spelers is vader geworden. Dat vraagt soms om wat extra geregel met oppas en gezinsleven, maar over het algemeen staat de groep er nog altijd. “We teren al een hele tijd op een goede lichting. Daardoor spelen veel jongens al lang met elkaar en hebben we veel ervaring in het seniorenvoetbal.”
De broers beseffen dat die situatie niet eeuwig kan blijven bestaan. Het stoppen van spelers kan bij een kleine vereniging grote gevolgen hebben, zeker wanneer meerdere vrienden tegelijk besluiten hun voetbalschoenen aan de wilgen te hangen. “Het mooiste zou zijn als er ieder jaar één stopt. Je ziet ook weleens dat een groepje tegelijk ophoudt. Dan kan het ineens hard gaan.”
Toch is er ook reden voor optimisme. In de jeugd spelen talentvolle jongens die voorzichtig bij de seniorenselectie worden betrokken. De huidige trainer Anton van Zwol probeert bovendien spelers uit het tweede elftal en de jeugd meer bij het eerste te betrekken. Zo hoopt Rijperkerk de overgang naar een volgende generatie geleidelijk te laten verlopen.
De ommekeer op het veld
Ook sportief gaat het momenteel uitstekend met Rijperkerk. Na een nederlaag in de eerste competitiewedstrijd heeft de ploeg alle wedstrijden gewonnen. Daarmee heeft het elftal niet alleen het vertrouwen flink opgekrikt, maar is het ook nog volop in de race voor een periodetitel. De eerste nederlaag was volgens de broers geen goede graadmeter. Een rode kaart en enkele persoonlijke fouten maakten het lastig om nog iets aan de wedstrijd te doen.
De wedstrijd daarna tegen LVV Friesland thuis werd een belangrijk moment. “Dat was direct een test. Op papier is dat gewoon een heel sterk team. We speelden toen erg goed en wonnen ook terecht. Daarna zijn we eigenlijk goed blijven spelen.”
Natuurlijk zat er af en toe ook wat geluk bij, geven ze toe. Zo viel de beslissing tegen SDS pas in de laatste seconde. Maar de resultaten spreken voor zich: Rijperkerk heeft de smaak te pakken en doet door de sterke reeks weer volop mee om de prijzen. Waar de ploeg eerder vaker de lange bal hanteerde, probeert het elftal nu meer over de grond te spelen. Daar heeft de selectie volgens de broers ook de spelers voor.
De hand van trainer Anton van Zwol is daarin duidelijk zichtbaar. Hij heeft de speelwijze aangepast aan de kwaliteiten van de groep en weet de spelers op een andere manier te prikkelen. Zo werkt hij tijdens trainingen met een puntensysteem. Spelers kunnen punten verdienen met partijvormen en afwerkoefeningen, waarna er een tussenklassement ontstaat.
“Dat hadden we nog niet eerder meegemaakt bij een trainer. Daardoor kun je heel competitief trainen. Soms gaat het zelfs over het randje en wordt er weleens iemand boos.” Juist dat competitieve element houdt de oudere spelers scherp. Tegelijkertijd past Anton volgens de broers goed bij de club. Hij geeft de spelers vertrouwen en laat ze regelmatig meedenken en beslissen.
Ook buiten de trainingen laat hij zien dat hij betrokken is. Zo ruimde hij op eigen initiatief het ballenhok op, omdat het daar volgens hem een chaos was. Het zijn misschien kleine dingen, maar bij Rijperkerk vallen ze op. “Hij past perfect bij deze club. Hij ziet wat er wel kan, maar ook wat niet kan.”
Een promotie om nooit te vergeten
De broers hebben in al die jaren samen heel wat meegemaakt. Toch springt één herinnering er direct uit: de promotie naar de tweede klasse in 2013. In Stiens werd de beslissingswedstrijd uiteindelijk beslist na een zenuwslopende penaltyserie. Redmer had daarin als keeper een belangrijke rol. Hij stopte meerdere strafschoppen, maar moest zelf ook aanleggen toen de serie in de knock-outfase belandde.
Dat bleek niet zijn beste moment. “De trainer zei dat ik zelf maar een penalty moest nemen. Nou, dat was niet bepaald een goede. De keeper had hem zo klem.” Gelukkig liep het uiteindelijk goed af en kon Rijperkerk de promotie vieren.
Het werd een avond die de broers niet snel zullen vergeten. “Dat was echt uniek voor de club. We zijn toen zelfs nog naar het café geweest. Dat vergeet ik nooit meer.”
Rijperkerk speelde vervolgens twee jaar in de tweede klasse. De selectie van nu bestaat voor een groot deel uit andere spelers, maar de herinnering aan die periode leeft nog altijd. Het laat zien wat de club met een hechte groep voor elkaar kan krijgen.
De lat en de realiteit
Hoewel Rijperkerk momenteel uitstekend presteert, blijft de officiële doelstelling bescheiden. Handhaving is voorafgaand aan het seizoen als uitgangspunt genomen. Iedere overwinning brengt de ploeg dichter bij het benodigde puntenaantal. “We zeggen na iedere gewonnen wedstrijd tegen elkaar dat we weer een stapje dichter bij handhaving zijn.”
Dat klinkt misschien voorzichtig voor een ploeg die na de eerste nederlaag alles heeft gewonnen, maar de broers kennen de grilligheid van het amateurvoetbal. Een goede periode kan zomaar omslaan. Bovendien weten ze dat de selectie niet bijzonder breed is. Wanneer er enkele spelers ontbreken, wordt dat al snel merkbaar.
Toch is het vertrouwen groot. De ploeg haalt volgens hen zelden een heel laag niveau. Juist de ervaring helpt daarbij: spelers weten wat ze kunnen en proberen vooral hun eigen taken goed uit te voeren. Ook als het voetballend een keer minder gaat, blijft de ploeg daardoor overeind.
De ambities zijn ondertussen niet verdwenen. Redmer zou het liefst nooit meer terugkeren naar de vierde klasse. Maar als voorzitter kijkt hij ook naar het grotere geheel. “De club moet het niveau spelen dat de selectie aankan. Als we op een gegeven moment in de vierde klasse thuishoren, dan is dat zo. Dat maakt de vereniging niet minder mooi.”
Iedereen doet mee
Dat Redmer voorzitter is en Friso in de kantinecommissie zit, past bij de manier waarop Rijperkerk georganiseerd is. Vrijwilligerswerk is bij de club geen taak van een kleine vaste groep. Iedereen wordt geacht zijn steentje bij te dragen. Ook spelers uit de selectie hebben functies binnen de vereniging. Zo is een van de verdedigers penningmeester en zijn er meerdere spelers actief in de kantinecommissie.
Daarnaast werkt de club met een puntensysteem voor vrijwilligerstaken. Wie fluit of achter de bar staat, levert een bijdrage aan het draaiende houden van de vereniging. Spelers met een grotere vrijwilligerstaak worden daarin ontzien. Het systeem helpt, al levert de planning soms ook uitdagingen op. Zeker wanneer er op één zaterdag meerdere jeugd- en seniorenwedstrijden plaatsvinden.
“Je wilt eigenlijk dat het hele dorp de club draagt. Maar op dit moment komen veel taken nog bij spelers en leden terecht.” Dat is een aandachtspunt voor de toekomst, maar ook een voorbeeld van de betrokkenheid die de vereniging kenmerkt.
Wie op zaterdag bij Rijperkerk komt kijken, krijgt volgens de broers dan ook meer mee dan alleen een voetbalwedstrijd. De accommodatie mag aan de buitenkant misschien bescheiden ogen, binnen is de sfeer warm en vertrouwd. Tegenstanders hoeven bovendien niet bang te zijn voor een onvriendelijke ontvangst. “We proberen met z’n allen zo normaal mogelijk te doen en hebben respect voor iedereen.”
En dat is misschien wel de grootste kracht van VV Rijperkerk. Een kleine vereniging die met een hechte groep spelers al jaren boven haar gewicht bokst, maar ondertussen vooral zichzelf wil blijven. Met een hoofdveld als een biljartlaken, een kantine die op zaterdag bijna te klein is en vrijwilligers die de club draaiende houden.
