Op negentienjarige leeftijd vertrok Bart Kooistra naar de Verenigde Staten, zonder precies te weten wat hem daar te wachten stond. Het werd het begin van een periode die hem niet alleen als voetballer, maar vooral ook als mens vormde. “Ik wist dat het spannend zou worden,” vertelt hij. “Maar juist dat onbekende zorgde ervoor dat ik snel zelfstandig werd. Je móét alles zelf regelen.”

Het Amerikaanse universiteitsleven bleek een wereld op zich. Kooistra kwam terecht in een internationale omgeving, met teamgenoten uit alle hoeken van de wereld. “Bij mijn eerste universiteit hadden we dertien verschillende nationaliteiten in het team. Dat maakt het bijzonder, maar ook uitdagend.” Vriendschappen ontstonden snel en bleken duurzaam: veel contacten onderhoudt hij tot op de dag van vandaag.

Ook sportief was het aanpassen. Het collegevoetbal verschilt flink van het Nederlandse spel. “Het seizoen is kort, van augustus tot en met december, maar extreem intensief. Soms speel je meerdere wedstrijden per week.” Trainers hebben weinig tijd om een team tactisch te kneden, waardoor veel ploegen kiezen voor een directe speelstijl. Daar staat tegenover dat randzaken tot in de puntjes geregeld zijn. “Herstel, voeding, fysieke begeleiding, dat professionele aspect was ik nog niet gewend. Dat heeft me echt geholpen.”

Alsof topsport alleen niet genoeg was, combineerde Kooistra het voetbal met een pittige studie. Dat vroeg om discipline. “Plannen werd alles. We trainden vaak ’s ochtends en ’s middags, en ’s avonds zat je in college. Daarna moest je je opdrachten nog doen.” Dankzij goede begeleiding vanuit de universiteit bleek de combinatie haalbaar. “Je leert gestructureerd werken en verantwoordelijkheid nemen. Dat neem je de rest van je leven mee.”

Terug naar de basis in Harkema
Na ruim vier jaar Amerika lonkte Nederland weer. Dicht bij huis, bij Harkemase Boys, vond Kooistra een warm welkom. “Het was vooral fijn dat mijn familie weer langs de lijn kon staan. Dat geeft extra motivatie.”

Harkemase Boys maakte indruk, ondanks de korte periode. “Het is een club die echt leeft in de regio. Elke thuiswedstrijd staan er veel mensen langs het veld. Dat voel je.” Hij kwam in een goed draaiend team terecht en voelde zich snel thuis. “Na viereneenhalf jaar Amerika was het wel even schakelen qua speelstijl, maar met hulp van trainers en teamgenoten ging dat steeds beter.” Juist dat contrast hielp hem verder. “Het heeft me geleerd om me aan te passen aan verschillende situaties binnen het veld.”

Een nieuwe stap richting het noorden
Toch bleef het buitenland trekken. Mede door zijn Amerikaanse jaren werd Kooistra avontuurlijker. “Ik stond open voor een nieuwe stap.” Dat die stap uiteindelijk IJsland zou worden, was geen toeval. Zijn vriendin, die hij in Amerika leerde kennen, komt uit IJsland. “Daardoor voelde het als een logische plek, ook voor mijn carrière.”

In januari liep hij al stage bij HK Kópavogur. De trainer zag het in hem zitten, maar door omstandigheden duurde het langer dan verwacht. Kooistra koos voorlopig voor Harkemase Boys, tot de IJslandse club zich later opnieuw meldde. “Toen het seizoen in Nederland richting het einde liep, zijn we er alsnog uitgekomen.” Hij sloot aan tijdens de zomerstop en speelde de tweede seizoenshelft mee.

De eerste periode in IJsland was wennen. “Ik was de enige buitenlandse speler. Tijdens wedstrijdbesprekingen werd een taal gesproken die ik niet begreep.” Teamgenoten en staf hielpen hem op weg door alles te vertalen. “Daardoor vond ik snel mijn plek.”

Het voetbal zelf verschilt opnieuw van wat hij gewend was. “In IJsland wordt sneller vooruit gespeeld. Het tempo ligt hoog, met veel omschakelmomenten. Het spel gaat constant op en neer.” In Nederland ziet hij meer rust en controle. “Dat maakt het weer een heel andere voetbalwereld.”

Nieuwe club en een nieuw doel
Recent maakte Kooistra binnen IJsland opnieuw een transfer. De trainer die hem naar HK haalde vertrok, en met zijn opvolger voelde het niet goed. “Toen heb ik besloten verder te kijken.” Hij tekende voor twee seizoenen bij Afturelding, een club die vorig jaar degradeerde. “Het doel is duidelijk: direct weer promoveren.”

Momenteel staat zijn carrière even in het teken van herstel. Een scheurtje in de achterste kruisband houdt hem aan de kant. “Ik heb een paar maanden in een brace gezeten en werk nu aan het versterken van de spieren rond mijn knie.” Het herstel verloopt voorspoedig. “Ik hoop begin maart weer volledig mee te trainen.”

Blik vooruit
Ondanks de tegenslag is Kooistra positief gestemd. “We hebben een sterke selectie en ik verwacht dat we als team bovenin mee kunnen draaien.” Ook buiten het veld voelt hij zich steeds meer thuis in IJsland. “Ik heb het hier goed naar mijn zin.”

De komende jaren wil hij blijven groeien. “Als speler, maar ook als persoon. Mijn doel is om het maximale uit mezelf te halen en te zien hoe ver ik kan komen.” Zijn loopbaan bracht hem al van Friesland naar Amerika en via Harkema naar de IJslandse velden. Eén ding is duidelijk: het avontuur is nog lang niet voorbij.