Zaterdag staat er in Veenhuizen weer zo’n wedstrijd op het programma waar je als liefhebber van het streekvoetbal vooraf al naar uitkijkt. Op het knusse sportpark, pal naast de brouwketels van Brouwerij Maallust, ontvangt Veenhuizen onze Peendermantsjes. De geur van mout en hop waait er soms letterlijk over het veld, maar wie denkt dat het daardoor een lichtzinnige pot wordt, kent Veenhuizen niet.

Hier, waar veel bewoners en werknemers verbonden zijn aan het Gevangenismuseum Veenhuizen en de justitiële inrichtingen, zit hard werken in het DNA. Dat zie je terug op het veld. Veenhuizen speelt zelden frivool, maar des te vaker met strijd, duelkracht en fysieke aanwezigheid. Het zijn geen sierlijke combinaties die de boventoon voeren, maar meters maken, schouders eronder en de tegenstander geen centimeter cadeau doen.

De opbouw verloopt steevast via de centrale as. Van achteruit wordt de rust bewaard, het middenveld fungeert als draaischijf en van daaruit wordt gezocht naar de man die het verschil kan maken: Sjoert Giesen. De spits is het vaste eindstation van veel aanvallen en de naam die bij de tegenstander met rood omcirkeld in het notitieboekje staat. Als hij in de wedstrijd komt, komt Veenhuizen tot leven.

Voor VV Opende wacht dus een middag waarin ze zich niet alleen moeten wapenen tegen elf tegenstanders, maar ook tegen de sfeer van het sportpark, de fysieke duels en de onverzettelijkheid die Veenhuizen kenmerkt.

Alsof dat nog niet genoeg spanning oplevert kijken we vanuit Veenhuizen met een schuin oog ook naar wat er verderop in de streek gebeurt. In Roden staat namelijk de kraker tussen ONR en Kollum op het programma. Een duel dat directe gevolgen kan hebben voor de stand in de derde klasse Q.

Wordt het na zaterdag weer stuivertje wisselen bovenin 3Q? Of blijft alles zoals het is en houdt iedereen zijn adem nog een week langer in?

Eén ding is zeker: in Veenhuizen zal er niets cadeau worden gedaan.

Oant sjen, ien Veenhuizen!