Aankomende zaterdag staat er meteen een bijzonder affiche op het programma in de derde klasse. Stefan Knobbe, sinds dit seizoen trainer van vv St. Annaparochie, neemt het met zijn nieuwe club op tegen VC Trynwâlden, de vereniging waar hij de afgelopen vier jaar voor de groep stond. In die periode maakte Knobbe bij Trynwâlden van alles mee: van degradatie en een beslissingswedstrijd om lijfsbehoud tot een promotie via de nacompetitie. Juist die promotie maakte het verhaal compleet. Nu staan beide clubs voor het eerst tegenover elkaar en dat maakt de wedstrijd voor Knobbe extra speciaal.

“Het is een prachtig affiche”, zegt Knobbe. “Ik denk dat het vooral een hele mooie ervaring en belevenis wordt. Ik heb het bij Trynwâlden heel goed afgesloten en ben daarna een nieuwe stap aangegaan bij St. Annaparochie. Dat we dan ook nog bij elkaar in de competitie terechtkomen én de eerste competitiewedstrijd tegen elkaar spelen, hoe bijzonder wil je het hebben?”

De vier jaar bij Trynwâlden waren voor Knobbe een periode waarin hij als trainer enorm veel leerde. Hij begon op een lastig moment. De club was van de zondag- naar de zaterdagcompetitie gegaan en beschikte op papier over veel spelers, maar in de praktijk was de selectie minder breed dan gehoopt. Tegelijkertijd stonden er talentvolle jeugdspelers te wachten op hun kans.

“Het eerste jaar was zwaar. We hadden veel spelers op papier die uiteindelijk niet heel veel in het eerste hebben gespeeld. Daarachter zat een groep jeugdspelers die heel graag wilde, maar we hadden eerder meegemaakt dat het doorschuiven van veel spelers vanuit de jeugd ook voor onrust had gezorgd. Uiteindelijk is er toen een leegloop ontstaan en dat wilde de club voorkomen.”

Voor Knobbe was dat soms frustrerend. Hij zag namelijk voldoende talent rondlopen om stappen te maken. “We hadden standaard drie jongens van de jeugd mee. Twee daarvan speelden ook gewoon in de basis. Maar als je dan tegen een ploeg als SC Berlikum speelt en je staat achter, terwijl een jonge speler in de eerste helft kramp krijgt, dan merk je hoe smal je selectie is. Op de bank zat niet direct iemand die beter was. We moesten dus vooral heel hard werken met elkaar.”

Toch bleef zijn motivatie overeind. “Het is gewoon een prachtige vereniging. We hebben de schouders eronder gezet en zijn voor elkaar blijven werken.”

In zijn tweede seizoen werd de situatie zelfs penibel. Na een sterke start zakte Trynwâlden ver terug en moest de ploeg uiteindelijk zelfs vrezen voor degradatie uit de vierde klasse. Blessures van belangrijke spelers maakten het er niet makkelijker op.

“De as raakte geblesseerd en we waren niet breed genoeg om dat op te vangen. Daardoor hebben we uiteindelijk voor degradatie moeten spelen. Dat was denk ik wel een van de spannendste wedstrijden die ik als trainer heb meegemaakt.”

Trynwâlden wist die wedstrijd overtuigend te winnen en daarmee kwam er ruimte voor een nieuwe fase. Mede door terugkomst van ervaren jongens konden we verder gaan bouwen! Daarmee groeide niet alleen de kwaliteit, maar ook de ervaring binnen de selectie.

“Je ziet dan hoe belangrijk twee of drie jongens met ervaring kunnen zijn. Het niveau gaat meteen omhoog. Spelers die op een hoger niveau hebben gespeeld, brengen niet alleen zelf kwaliteit, maar nemen ook jonge jongens mee naar dat niveau.”

Ruurd Algra groeide uit tot één van de belangrijke krachten en met de goals, assists en gogme van Hessel Breeuwsma was het een opmars waar we aan begonnen. ”Algra heeft zoveel ervaring en is ook heel leidinggevend. Uiteindelijk heb ik hem van de rechterkant naar centraal achterin gehaald. Dat was in overleg met hem en dat pakte heel goed uit. Hij was coachend aanwezig en nam jongens mee. Soms was hij verbaal misschien iets te nadrukkelijk voor de jonge jongens, maar soms moeten ze ook gewoon luisteren.”

Knobbe benadrukt echter dat het niet alleen om Algra ging. “Ook Hessel, Jesper en andere ervaren jongens waren daarin belangrijk. Zij brachten het niveau omhoog, waardoor de jonge spelers zich ook konden ontwikkelen. Uiteindelijk werd het steeds meer een geheel.”

Dat resulteerde in een derde seizoen waarin Trynwâlden lang meedeed om promotie en nacompetitie afdwong. Een blessure van doelman Sander gooide uiteindelijk roet in het eten. “Uiteindelijk brak ons dat op. We werden derde, wat natuurlijk hartstikke goed was, maar het voelde wel alsof er meer in zat.”

Het vierde seizoen moest dan ook het seizoen van de bekroning worden. En dat gebeurde uiteindelijk ook. Maar niet zonder de nodige spanning.

“Vanaf het begin hebben we uitgesproken dat we voor het kampioenschap gingen. We hadden één doel: kampioen worden. Daar hebben we het hele seizoen aan vastgehouden. De opkomst op trainingen was geweldig, vaak stonden er zestien tot achttien man. Iedereen was betrokken. Er werd hard gewerkt, maar ook veel gelachen.”

De sleutel zat volgens Knobbe in duidelijkheid en overtuiging. “Mijn belangrijkste les uit die vier jaar is: geloof en overtuiging in jezelf en in het team. Ik stond volledig achter onze speelwijze. Ook toen het minder ging, zijn we niet ineens alles anders gaan doen. Als je duidelijkheid, richting en structuur geeft, creëer je een basis waarop je verder kunt bouwen.”

De promotie kwam uiteindelijk via de nacompetitie. Juist die wedstrijden maakten diepe indruk op Knobbe. “De entourage, het publiek, het hele plaatje. Dat was fantastisch. We speelden de finale op neutraal terrein bij vv Peize en voelden met z’n allen dat we er klaar voor waren.”

In een eerdere nacompetitiewedstrijd leek het in de slotfase mis te gaan. “We stonden in de 88ste minuut met 3-1 voor en uiteindelijk kwamen zij terug. Dan denk je achteraf natuurlijk: had ik iets anders moeten doen? Maar dat is helemaal niet relevant meer als je vervolgens met 5-3 wint. Als je dan een wedstrijd later promotie afdwingt is de ontlading fantastisch. Niet alleen bij de spelers en de staf, maar bij de hele club.”

En daarmee was het hoofdstuk Trynwâlden compleet. Althans, bijna. Want ondertussen was al bekend dat Knobbe de overstap naar St. Annaparochie zou maken. Dat maakte de nacompetitie misschien wel extra bijzonder.

“Toen ik bij St. Annaparochie tekende, stonden zij er eigenlijk prima voor. Ik heb op geen enkel moment gedacht dat het nog spannend zou kunnen worden. Maar na onze wedstrijden bij Trynwâlden kwamen de jongens naar me toe om te vertellen of St. Annaparochie had gewonnen of verloren. Dat vond ik echt mooi.”

Langzaam ontstond het scenario dat Stefan zijn nieuwe club kon degraderen en zijn huidige club juist kon promoveren. “Op een gegeven moment zei ik tegen mijn assistent Patrick: dit ga je toch niet menen? Wij promoveren en zij degraderen. Toen dacht ik: dat zal toch niet gebeuren?”

Gelukkig voor Knobbe bleef St. Annaparochie behouden. Trynwâlden promoveerde vervolgens via de nacompetitie naar de derde klasse. “Ik gun Trynwâlden dat echt van harte. Ik heb daar vier prachtige jaren gehad en wilde het ook gewoon goed afsluiten. Misschien heeft het me zelfs extra gemotiveerd. Ik dacht: als St. Annaparochie erin blijft dan zorgen we ervoor dat ook deze club (Trynwâlden) omhoog gaat.

Dat lukte. En daarmee wist Knobbe dat hij, ongeacht de afloop van de nacompetitie, komend seizoen in de derde klasse actief zou zijn. “Ik zei tegen mezelf: ik ga hoe dan ook naar de derde klasse. Maar het liefst wilde ik natuurlijk dat beide clubs daar zouden spelen. Uiteindelijk is dat gelukt.”

Nu staat hij bij St. Annaparochie voor een nieuw hoofdstuk. De eerste weken bevallen uitstekend. “Als trainer begin je op nul. De spelers beginnen ook op nul met jou. Het bestuur, het publiek, iedereen moet elkaar leren kennen. Wat zijn de omgangsvormen? Wat wordt er van mij verwacht? Dat zijn leuke processen.”

“Ik moet zeggen: we zijn nu vijf weken bezig en het is geweldig. De jongens willen heel graag. Het bestuur ziet ook een nieuw elan en een frisse wind. We hebben al eens op vrijdagavond en op zaterdagmiddag gespeeld en beide keren zat de kantine helemaal vol. Van horen zeggen was dat al een tijdje niet meer gebeurd.”

Tegelijkertijd ziet Knobbe duidelijke overeenkomsten met zijn tijd bij Trynwâlden. Vooral het inpassen van jeugd spreekt hem aan. “We hebben nu ook jongens uit de jeugd die meetrainen met de selectie en minuten kunnen maken in het eerste. Daardoor gaat het niveau voor die jonge jongens omhoog, maar ook de oudere spelers moeten extra aan de bak. Die jonge jongens zijn echt gretig. Ze willen heel graag. Dat is mooi om te zien.”

De voorbereiding stemt hem dan ook positief. “We draaien een hele mooie voorbereiding. Zeker als je vanaf een nulpunt moet beginnen. We weten nog niet precies waar ons vertrekpunt ligt, maar we weten wel hoe we willen spelen. Die speelwijze komt iedere training terug. De oefenwedstrijden zijn heel nuttig geweest, maar waar we daadwerkelijk staan, weet je pas als de competitie begint.”

Wat hem vooral positief heeft verrast, is de bereidheid van de spelers om zich aan te passen. “Ik doe andere dingen dan de vorige trainers. Voor iedere speler is dat wennen. Maar ik zie de bereidheid om die knop om te zetten. Ze denken: dit ben ik niet gewend, maar ik ga het wel doen.”

Knobbe wil dat zijn ploeg met lef speelt. “Bij balbezit wil ik dat spelers na een inspeelpass doorbewegen, ook om elders ruimte te creëren. En als we hoog druk zetten, verwacht ik dat we dat ook echt durven. We mogen die laatste lijn best loslaten. Het vraagt andere dingen van de jongens dan ze gewend zijn, maar daar zit juist de ontwikkeling.”

Hoewel de selectie met ongeveer 24 spelers breed is, blijft hij realistisch. “We hebben voldoende mogelijkheden. We creëren in de voorbereiding echt kansen. Als we wat scherper zijn in de afronding, worden de uitslagen vanzelf groter. En als we verdedigend wat geconcentreerder zijn, voorkomen we onnodige tegendoelpunten. De tegengoals die we nu krijgen, zijn bovendien niet echt voetballende goals.”

Grote uitspraken over een eindklassering doet Knobbe nog niet. “Ik vind dat lastig, omdat ik het niveau van de andere ploegen nog niet goed ken. Mijn persoonlijke ambitie is simpel: ik wil eigenlijk alles winnen. Dat gaat natuurlijk niet lukken, dus dan wil ik zoveel mogelijk winnen.”

Zijn belangrijkste doel is dat St. Annaparochie vanuit een herkenbare speelstijl gaat voetballen. “Ik wil op mijn manier spelen en ervoor zorgen dat wij de tegenstander onze wil opleggen. Dat wij bepalend zijn. Ik hou van mooi voetbal en ik hou van wedstrijden winnen. En als we een wedstrijd niet kunnen winnen, wil ik hem in ieder geval niet verliezen.”

Vanuit het bestuur kreeg hij vooral één duidelijke opdracht mee: bouwen. “Er zijn sterkhouders vertrokken. Jongens die veel goals hebben gemaakt, maar ook verdedigers die belangrijk waren. Dan moet je opnieuw beginnen. Het bestuur heeft tegen mij gezegd: ga bouwen, pas jeugd in en doe vooral je ding. Daar zie ik heel veel mogelijkheden in.”

Ook voor zijn eigen ontwikkeling heeft Knobbe duidelijke ambities. “Ik hoop mezelf de komende vijf jaar verder te ontwikkelen als trainer en door te kunnen stromen naar de volgende opleiding, VC4. Ik wil blijven leren en uiteindelijk kijken hoe ver ik kan komen.”

Bij de vraag over een specifieke droomclub weet Knobbe wel raad. „Wanneer Frisia op dit niveau blijft acteren, zou ik het fantastisch vinden om nog een keer terug te komen.”

„Daarnaast is een club als Harkemase Boys natuurlijk hartstikke mooi, maar voor mij gaat het niet zozeer om de naam. Ik wil ergens werken waar ik een goed gevoel heb, waar ik mezelf kan ontwikkelen en mijn eigen ding mag doen. Ik ben een trainer die graag bouwt en groeit. Daar heb je tijd voor nodig. Twee of drie jaar bij een club vind ik een mooie periode, misschien vier jaar. Als ik ergens vier jaar zit, zegt dat ook iets. Ik ben niet iemand die snel hopt.”

In de trainerswereld zoekt Knobbe bovendien bewust de verbinding met collega’s. Hij spart regelmatig met andere trainers en staat altijd open voor nieuwe inzichten. “Je legt voorbeelden bij elkaar neer, bespreekt hoe iets is gegaan en vraagt elkaar hoe je ergens in staat. Dat sociale aspect vind ik belangrijk. Ik ben altijd bereid informatie te halen, want daar word je als trainer alleen maar beter van.”

En misschien is dat uiteindelijk ook de beste omschrijving van de trainer die Knobbe wil zijn: duidelijk, bevlogen en verbindend. “Ik denk dat spelers mij vooral duidelijk en correct vinden. Bevlogen ook. Ik hou ervan om een team te maken. Mijn kwaliteit is dat ik de verbinding kan zijn. Ik ben trainer, maar ik ben ook een van de jongens. Dat vind ik belangrijk om uiteindelijk tot groei te komen.”

Zaterdag komt alles samen. De club waar Knobbe vier jaar bouwde, tegenover de club waar hij nu aan een nieuw project is begonnen. Een weerzien met bekende gezichten, maar dit keer aan de andere kant van het veld. “Het wordt sowieso bijzonder. Ik heb bij Trynwâlden alles meegemaakt: van degradatie tot promotie. Nu beginnen we bij St. Annaparochie aan een nieuw verhaal. En dan is het mooi dat die twee verhalen zaterdag meteen bij elkaar komen.”