Foto: Dijks media
Gorredijk-FVC: code geel buiten, code rood op het scorebord
Keuzes maken op zondag: de Gerdykster Merke, PSV-Feyenoord of VV Gorredijk-FVC.
Het werd ’s ochtends de Merke en ’s middags Gorredijk. Je moet de geneugten des levens een beetje spreiden. Bovendien kun je op de Merke nog zelf bepalen hoeveel je incasseert.
Na een onstuimige nacht met storm Boelo waait het nog steeds stevig en is code geel van kracht. De voetbalclichés konden dus uit de kast: bal laag houden, kort spelen en vooral niet te veel met de wind meegeven.
Voor trainer Johan van Slooten was het een bijzondere middag. Hij is niet alleen trainer van het Blauw-Witte Gorredijk, maar ook verzorger bij het Groen-Gele FVC. Reden genoeg voor een extra controle tijdens de warming-up. Heeft Johan zijn Blauw-Witte trainingspak wel over de Groen-Gele FVC-pyjama aangetrokken?
Verslaggever IKKE nam de kledinginspectie persoonlijk voor zijn rekening.
De uitslag: alles in orde bevonden! Geen Groen-Geel onder het Blauw-Wit aangetroffen. Johan kon met een gerust hart aan de wedstrijd beginnen. De verdenking van een dubbele voetbalidentiteit is voorlopig van tafel.
Helaas ontbrak Sil Keimpema vanwege een vermoedelijk zware knieblessure. Sil, namens iedereen bij Gorredijk veel sterkte en een voorspoedig herstel gewenst!
De deur stond wagenwijd open
Gorredijk was nog nauwelijks begonnen of de bal lag al achter Jord: 0-1. FVC had weinig behoefte aan een uitgebreide kennismaking.
Vervolgens kreeg Jesmer enkele kansen, maar de gelijkmaker bleef uit. Na balverlies werd het 0-2. Gorredijk liet zich echter niet zomaar naar de slachtbank leiden. Vanaf de aftrap werd Jesmer weggestuurd, die de bal fraai over de keeper lobde: 1-2.
Even was er hoop op een voetbalmiddag met perspectief. In het voetbal is hoop een mooi bezit, maar die werd snel de grond in geboord.
FVC speelde opnieuw door het centrum en lobde de bal over Jord: 1-3.
Het begon inmiddels op een open huis te lijken. De voordeur stond open en de gasten hoefden alleen nog maar naar binnen te lopen.
Gorredijk bleef knokken en zocht met snelle aanvallen de weg naar voren. De werklust was er, maar FVC combineerde gemakkelijker en ging een stuk efficiënter met de kansen om. Jord moest bovendien meerdere keren reddend optreden om erger te voorkomen.
De rust: Tyd voor (re)actie
Bij rust stond het 1-3. Tijd voor thee, pepers, gember en een diepe zucht in de kleedkamer.
Natuurlijk klonken in de kleedkamer de goedbedoelde peptalks.
Maar hand op het hart: met alleen ‘scherp blijven’ tover je een stel achterspelers tegen zo’n tegenstander niet om tot een Maldini of Materazi.
En toch, alle galgenhumor ten spijt: die jongens bleven wel de longen uit hun lijf lopen. Dat verdient oprecht respect, al was het vandaag vechten tegen de bierkaai.
Flipperkastvoetbal en een bouwkundig probleem
Met dezelfde elf spelers begon Gorredijk aan de tweede helft. De goede bedoelingen waren aanwezig, maar FVC had weinig zin om mee te werken aan een Gorredijkse wederopstanding.
Voor het doel van Gorredijk ontstond regelmatig flipperkastvoetbal. De bal stuiterde van been naar been en werd met kunst- en vliegwerk weggewerkt. Fraai was het niet, maar een schoonheidsprijs stond toch al niet op de begroting.
FVC maakte via de paal de 1-4. Na nieuw balverlies op het middenveld volgde de 1-5. Wanneer je de bal zo gemakkelijk cadeau doet, kun je moeilijk verwachten dat de tegenstander hem uit beleefdheid teruggeeft.
Gorredijk bleef werken en probeerde er nog iets van te maken. Er kwamen enkele aardige aanvallen, maar de afronding ontbrak. FVC raakte zelfs nog de onderkant van de lat. Gelukkig stuiterde de bal terug het veld in. Zelfs het aluminium leek Gorredijk nog een beetje te steunen.
Uiteindelijk werd het ook nog 1-6. De wissels veranderden weinig aan het spelbeeld. Gorredijk bleef strijden, maar moest erkennen dat het deze middag tekortkwam tegen een ploeg met meer individuele kwaliteit en scorend vermogen.
Na negentig minuten stond er een pijnlijke 1-6 op het scorebord. De tomeloze inzet van dit elftal dwingt respect af, maar met hard werken alleen kom je er niet altijd als de tegenstander simpelweg een maatje te groot is.
Toch vraagt zes keer vissen uit eigen net om ingrijpende maatregelen. Je kunt blijven praten over opstellingen, maar laten we niet faken dat een tactisch praatje dit gaat oplossen.
Tijd voor de harde praktijk: het probleem écht bouwkundig aanpakken.
De Hubo- of Doelandtactiek!
Weg met die moderne, aluminium goals.
Tijd voor de enige juiste upgrade: de definitieve terugkeer naar ouderwetse, massief houten doelpalen. Niet om tegenaan te voetballen, maar om de boel met vijftig meter steigerhout en twee rollen dik bouwplastic hermetisch dicht te timmeren.
Afnemende kansen op tegendoelpunten: honderd procent.
Alle gekheid op een stokje en alle respect voor de onverwoestbare mentaliteit van deze selectie: Gorredijk bleef werken en gaf geen moment op. Dat is de enige echte basis om op verder te bouwen.
De bouwtekening ligt klaar, de materialen zijn besteld. Nu maar hopen dat de tegenstander niet toevallig met een zwaar breekijzer op de stoep staat.
IKKE
- Vv Gorredijk
