Tien Gordyksters, vier goals en een middag waarin zelfs de scheidsrechter voor de nodige reuring zorgde.
Een frisse zondagmiddag, een groen grasveld en een degradatiekraker. Geen affiche waarvoor de neutrale voetballiefhebber zijn agenda leegmaakt, maar wel eentje waarin de punten inmiddels ongeveer dezelfde waarde hebben als bier in de kantine
Bij Gorredijk was het vooraf alweer ouderwets puzzelen. Gerben, Sil Keimpema en Mark ontbraken vanwege blessures.
De ziekenboeg begint inmiddels veel weg te hebben van een dependance van Nij Smellinghe en Johan kan onderhand beter een doktersjas aantrekken dan een trainersjas.
Ook Lars ontbrak. Die was met zijn gele tetuutetuu-auto weer druk bezig Friesland van de ondergang te redden. Terwijl Gorredijk moeite heeft elf fitte spelers op de been te krijgen, probeert Lars de rest van de provincie gezond te houden.
Een voorsprong en publiek dat naar huis wil
Met Joost op rechtsback begon Gorredijk wat zoekend.
Bolsward liet zich direct zien met twee schoten op doel, maar Jord hield zijn doel schoon.
Langzaam kwam Gorredijk beter in de wedstrijd.
Ryan probeerde het met jeugdig enthousiasme, maar liep zich daarin vooral vast. De wil was er, het overzicht ontbrak nog.
In de 26e minuut was het raak.
Na een aanval werd de bal weggewerkt, maar Thymo was attent bij de rebound en schoot de 1-0 binnen.
Langs de lijn klonk prompt de roep om het eindsignaal. Het publiek had het wel gezien. Het was koud, Gorredijk stond voor en de warme kantine lonkte. Negentig minuten voetbal is tenslotte ook geen verplicht nummer als je tenen langzaam richting vriespunt gaan.
Bolsward drong voor rust nog aan, maar Gorredijk hield stand. De passing op het middenveld was niet altijd even zuiver. Sommige ballen werden zo overtuigend ingeleverd dat Bolsward bijna dacht dat er sprake was van een sponsorovereenkomst.
Van voetbalwedstrijd naar survivaltocht
Na rust geen wissels. Wel een gebeurtenis die de middag volledig op zijn kop zette.
Een Bolswarder speler liep door op Jord zonder sanctie van de scheidsrechter en Yens besloot de wedstrijdleiding te trakteren op enkele persoonlijke “complimenten”. De scheidsrechter bleek niet bepaald ontvankelijk voor deze vorm van klantenbinding en trok rood. Yens kon naar het strafbankje. Veertig minuten met tien man. Alsof het puzzelboekje van Johan nog niet ingewikkeld genoeg was.
Bolsward rook bloed en sloeg vrijwel direct toe: 1-1 uit een vrije trap. Vanaf dat moment werd het Gordykster overlevingsvoetbal. Ballen weg, linies dicht en de borst vooruit. Jord groeide uit tot een Gorredijkster vestingwachter en verrichtte een schitterende redding op een kopbal. Even later bracht ook de paal redding. Gorredijk had vandaag niet alleen een engeltje op de schouder, maar zo ongeveer een complete engelenbrigade achter de doellijn.
Bolsward voerde de druk op, terwijl Gorredijk af en toe probeerde eruit te komen. Dat laatste ging niet altijd even soepel. De aanvallen waren gehaast en de laatste pass had soms de nauwkeurigheid van een dartpijl na een avondje in de kantine.
Trainer van Slooten bracht vervolgens Aljer Postma binnen de lijnen. De jonge middenvelder, normaal actief bij Gorredijk onder 19, mocht zijn debuut maken in het eerste elftal. Een begenadigd middenvelder die zijn eerste minuten op seniorenniveau mocht maken. Niet bepaald het ideale moment om rustig aan het grote werk te wennen: een achterstand, een man minder en een wedstrijd die inmiddels meer weg had van een overlevingstocht dan van een voetbalwedstrijd. Welkom bij het eerste, Aljer!
In de 44e minuut viel alsnog de 1-2. Het leek gedaan met de Gordykster hoop
De Gordykster Houdini-act
Maar wie dacht dat Gorredijk zich zomaar naar de slachtbank liet leiden, kent de ” Gerdykster “koppigheid nog niet. Met de laatste restjes energie werd de strijd voortgezet.
Vanuit het niets volgde een strafschop.
De Bolswarder verdediger kreeg bovendien zijn tweede gele kaart en mocht eveneens vertrekken. Sil bleef koel vanaf elf meter en schoot de 2-2 tegen de touwen.
Met tien tegen tien volgde nog een hectische slotfase. Beide ploegen roken de overwinning, het veld lag open en de tactische discipline had inmiddels plaatsgemaakt voor opportunisme Maar gescoord werd er niet meer.
Eindstand: 2-2.
En eerlijk is eerlijk: dit voelt als een gewonnen punt. Met tien man ruim veertig minuten knokken, een achterstand wegwerken en uiteindelijk overeind blijven. Geen voetbal om de handen warm van te krijgen, maar wel een staaltje onverzettelijkheid waar menig tegenstander nog een puntje aan kan zuigen. Soms win je niet met mooi voetbal, maar door simpelweg te weigeren om te verliezen.
De scheidsrechter verdient nog een eervolle vermelding. Met curieuze beslissingen aan beide kanten drukte hij nadrukkelijk zijn stempel op de wedstrijd.
Of hij nu de wedstrijd floot of zelf graag in het wedstrijdverslag wilde komen, bleef een beetje onduidelijk. ” In ieder geval heeft hij zijn doel bereikt” Over zijn optreden werd na afloop waarschijnlijk meer gesproken dan over sommige voetbalacties.
Volgende week wacht op zaterdag VV Heerenveen, dat aan een uitstekende reeks bezig is. Johan mag opnieuw de puzzel leggen, de ziekenboeg moet wat leger en Lars mag zijn gele tetutetuu-auto voorlopig even in de remise zetten.
Want compleet zijn we misschien niet, foutloos al helemaal niet, maar deze Gerdyksters hebben laten zien dat ze zich niet zomaar uit de wedstrijd laten knikkeren. Zelfs niet met tien man.
- M .Postma
