De titel verraadt eigenlijk al genoeg. De maximale score van vijftien punten uit vijf wedstrijden kreeg vandaag geen vervolg. Daar waren een aantal factoren debet aan, maar de grootste factor was toch het niveau van SF Deinum zelf. Aanvoerder Pjotr Douma en zijn broer Fin Douma waren afwezig, waardoor trainer Patrick Hoving moest puzzelen op het middenveld. Dit zorgde ervoor dat Wybren Jansma een basisplaats kreeg als rechtsback, Max Fokkema doorschoof naar het middenveld en Robbie van Wier werd opgesteld als nummer 10.
Voordat de wedstrijd goed en wel begonnen was, werd al duidelijk dat het een lastige middag zou worden voor SF Deinum. Arbiter Van Vugt vond het namelijk moeilijk om onderscheid te maken tussen de twee ploegen. Sleat speelde in het lichtgrijs en SF Deinum in het donkerblauw, maar toch had de arbiter moeite om de teams uit elkaar te houden. Hierdoor werd gevraagd of SF Deinum nog andere sokken bij zich had. Dat was natuurlijk niet het geval. Gelukkig was VV Sleat bereid om een tas met sokken af te staan, waardoor SF Deinum met feestelijke oranje VV Sleat-sokken het veld op mocht. Dit was overigens niet het laatste moment waarop de scheidsrechter hard zijn best deed om in het wedstrijdverslag genoemd te worden, maar daarover later meer.
Vanaf het begin van de wedstrijd werd direct duidelijk dat het een lastige middag zou worden voor SF Deinum. Op het qua afmetingen erg kleine veld, met gras tot op enkelhoogte en een moeilijk bespeelbare ondergrond, kwam de koploper geen moment in zijn spel. Om te zeggen dat dit volledig de schuld was van SF Deinum of het veld, zou de gastheer van vandaag echter tekortdoen. Sleat had de organisatie goed op orde en koos voor een speelstijl die we in een wereld waarin in het amateurvoetbal, maar zeker ook in het betaalde voetbal, steeds meer aandacht is voor oogstrelend combinatievoetbal, niet vaak meer zien: er werd gewoon nog lekker ouderwets Engels kick-and-rush gespeeld. Hierdoor ontstond een interessant duel tussen twee verschillende voetbalvisies, die elkaar in de eerste helft weinig ruimte gaven.
Toch ontstonden er wat kansen, zowel voor de thuisploeg als voor de gasten. De grootste kans was eigenlijk voor Sleat, dat zijn rechtsbuiten één-op-één met doelman Kuiphof zag komen. De keeper wist redding te brengen. In de rebound was het Timen Jansma die met een heerlijke sliding ook deze poging onschadelijk maakte, waarna Kuiphof de bal kon oprapen en direct uit kon werpen naar de rechterkant waar Max Fokkema met een fraaie bal Timo van der Weit de diepte in stuurde. Die speelde de bal vervolgens in één keer door en drong helemaal door tot in het zestienmetergebied. Zijn poging werd door de keeper ternauwernood op de paal geduwd. Een mooie redding van de keeper en een corner, zou je zeggen. Toch? Nou, de arbiter van dienst wilde daar niet in meegaan en gaf Sleat de gelegenheid om een doeltrap te nemen.
Uit de daaropvolgende aanval werd op de helft van SF Deinum een overtreding gemaakt op een speler van Sleat, waardoor de thuisploeg een vrije trap kreeg. Sleat heeft met Eric Ybema een lange centrale verdediger met een uitstekende trap, die de bal haarfijn op het hoofd van de sterke, Peter Crouch-achtige spits kon leggen. Dit was eigenlijk de rode draad in het spel van de gastheren: veel gevaar door snelle, geplaatste lange ballen van achteruit. Ook nu werd de bal hoog ingebracht en verlengd. De bal kon niet goed worden weggewerkt en bleef een tijdje hangen, waarna Timen Jansma zijn tegenstander met het lichaam afschermde en de bal over de achterlijn liet lopen voor een doeltrap. Maar daar is-ie weer: arbiter Van Vugt dacht daar anders over. Of het nu was voor de amusementswaarde van de wedstrijd of omdat hij in de veronderstelling was dat Sinterklaas al in het land was, laten we in het midden. De scheidsrechter besloot in ieder geval de bal op de stip te leggen. Een uitgelezen mogelijkheid voor de thuisploeg om op een overigens niet volledig onterechte 1-0-voorsprong te komen. Dit cadeautje werd dankbaar uitgepakt door Ybema en Sleat kon juichen: 1-0. In een wedstrijd waarin je als SF Deinum niet domineert, wordt het beslist op bepaalde momenten. Dit was zeker het moment van Sleat. In de eerste helft had SF Deinum moeite om de wedstrijd onder controle te krijgen, maar ook Sleat creëerde weinig. Een wedstrijd in balans dus, al gingen beide ploegen niet met een gelijke stand de rust in: 1-0 voor de gastheren door een vreemd gegeven strafschop vlak voor de pauze.
In de rust werd er flink gemopperd in de kleedkamer van SF Deinum. Op de scheidsrechter, op het eigen spel, op elkaar, op het veld en op de wind: er was genoeg om over te klagen. Trainer Hoving probeerde zijn mannen gerust te stellen door te zeggen dat het echt niet zo slecht was als iedereen dacht. Ook vandaag lagen er voldoende mogelijkheden en kansen om de overwinning mee naar Deinum te nemen. Vooral geduld was belangrijk, net als vertrouwen in elkaar en het nakomen van afspraken. Denk bijvoorbeeld aan het doordekken, wat vandaag niet echt lekker liep.
De tweede helft liet een ander SF Deinum zien. De ploeg had veel balbezit en de wedstrijd leek onder controle. Sleat bleef overigens wel dreigend met lange ballen van achteruit. Verdediger Ybema vond met zijn trap meermaals het hoofd van spits Kellen Cattell. Die had niet alleen qua naam zo bij Stoke City kunnen voetballen, maar ook qua speelstijl: beresterk en springend, koppend en rennend op iedere bal.
Het beslissende moment in deze tweede helft kwam in de 73e minuut. Net na het moment dat een bal van Tjeerd Feddema van de lijn werd gehaald, volgde de rode kaart voor SF Deinum-aanvaller Niek van der Weit. Met een onnodig grove charge op de middenlijn haalde hij zijn tegenstander onderuit, waarna hij terecht met rood van het veld moest. Het was overigens een van de zeldzame beslissing van de scheidsrechter waarover geen enkele discussie mogelijk was.
Kort hierna volgde de volgende mokerslag voor SF Deinum, want een minuut later schoot Sleat-speler Fedde van de Beek met zijn chocoladebeen de bal op fabelachtige wijze in de winkelhaak. Zo’n doelpunt waar ze in Sleat ongetwijfeld jaren later nog over zullen praten. Een typisch doelpunt waar Van de Beek tot in lengte van jaren op verjaardagen over zal opscheppen. Met nog een kwartier te spelen, een man minder en een achterstand van 2-0 bleef SF Deinum het proberen. Onder anderen de goed ingevallen Luuk van Dijk zorgde voor de nodige onrust achterin bij Sleat. Het balletje viel vandaag echter net niet de goede kant op voor SF Deinum. Een bal van de lijn, een bal op de paal, een scheidsrechter die tegenzat en een tegenstander die voor iedere meter keihard knokte: eigenlijk werd wel duidelijk dat het er vandaag simpelweg niet in zat. SF Deinum was niet goed genoeg om de tegenstander te verslaan.
In de allerlaatste minuut volgde nog een counter van Sleat. Een venijnig schot in de lange hoek kon in eerste instantie nog worden gepareerd door Jort Kuiphof, maar in tweede instantie werd de bal alsnog binnengewerkt door spits Cattell. Daarmee werd de eindstand op 3-0 bepaald.
In de voetbalwereld hoor je weleens de uitspraak: ‘Can they do it on a cold, rainy night in Stoke?’ Vandaag voelde SF Deinum zich ook voor die vraag gesteld, zij het iets anders: ‘Can they do it on a cold, windy day in Sleat?’. Een vraag die alleen maar met ‘nee’ beantwoord kan worden. Zo slecht was het allemaal niet, maar het was ook niet overtuigend genoeg om vandaag aanspraak te maken op de overwinning. Drie beslissende momenten in de wedstrijd, waarop Sleat net wat meer geluk had en waarbij ook arbiter Van Vugt met een vervroegd sinterklaascadeautje een duit in het zakje deed.
Al met al een terechte nederlaag, zoals trainer Hoving ook zei: soms win je en soms leer je. Snel vergeten en op naar volgende week, wanneer QVC om 15.00 uur op Sportpark De Fjouwer op bezoek komt.
Een nieuwe kans voor SF Deinum om drie punten te pakken. Graag tot dan!
- Durk Schakel
