VV Gorredijk – Geel Wit (4-1)

Sommige wedstrijden beginnen met een warming-up. 

Deze begon in zwembad Kalverdijkje. 

De verslaggever had eerst “pake-verplichtingen” en zag daar een diploma B binnengeharkt worden door ” Pakesisser” 

Netjes. 

Al moet gezegd: in het zwembad werd beter gezwommen dan er in de eerste helft op Kortezwaag werd gevoetbald — zo werd later duidelijk.

Eerste helft: achterstand, gelijkmaker en een donderpreek

De openingsfase moest worden gemist, maar de samenvatting was helder: Gorredijk kwam al snel op achterstand en speelde alsof de koffie nog niet was ingedaald. 

Gelukkig was daar routinier Lars Klijnstra die de boel weer recht trok: 1-1.

Verder weinig glans, veel gemopper en genoeg reden voor trainer Johan van Slooten om in de rust de kleedkamer even akoestisch te testen met een ouderwetse donderspeech.

Tweede helft: “we beginnen nu echt, verslaggever is er”

Bij aankomst op Kortezwaag werd mij verzekerd dat de mannen hadden gewacht met goed spelen tot ik er was. 

Groot vertrouwen, en zowaar: ze maakten het waar.

47e minuut – 2-1: Corner, strak voor en Thijs kopt binnen alsof hij net heeft gehoord dat er  gratis bier is in de kantine.

Daarna kansen voor Euan (lob over — ambitie is mooi, precisie nog mooier) en Jesmer (die juist níet lobde toen iedereen dat verwachtte — eigenwijs is ook een kwaliteit).

Yens kopte op de keeper en Lars schoot een vrije trap richting de Friese wolkenlucht.

Geel Wit hield het spel simpel: lange halen snel thuis. 

De bal ging vaker de lucht in dan een Ryanair-vlucht op een drukke zaterdag.

60e minuut – 3-1: Uittrap van Jord. 

Geen gewone uittrap, maar eentje met visie. Jesmer pikt ’m op en maakt ‘m af. Officieel: doelpunt. Onofficieel: halve assist voor de wind en een kwart voor Jord.

De genadeklap (en een rentree met likes)

68e minuut – 4-1: Scrimmage in de zestien. Of beter gezegd: een complete file van benen. Thijs prikt ‘m er weer in. Niet mooi, wel doeltreffend — en daar koop je punten voor.

Dan een moment waar zelfs de nuchtere Friese supporter even voor ging zitten: Thymo maakt zijn rentree na een half jaar afwezigheid. Het balgevoel was nog ergens zoekgeraakt in de revalidatie, maar het publiek gaf hem alvast het voordeel van de twijfel. 

En eerlijk is eerlijk: alleen al het feit dat hij er weer stond, leverde hem vandaag meer “likes” op dan een gemiddelde influencer.

Slotfase: uitspelen met hier en daar wat geklooi

Geel Wit kreeg nog een vrije kopkans — zo vrij dat je bijna zou denken dat ze vergaten dat er ook nog gescoord moest worden. 

Jord redde, bokste en hield de boel bij elkaar, al zat er af en toe een momentje bij waarvan je denkt: “Dit stond niet in het draaiboek.”

Wissels volgden (Jesmer en Jeldert eruit, Fimme en Siedrik erin), 

Thymo mikte nog een bal over en ergens in de slotminuten werd er nog een vrije trap van Geel Wit vakkundig weggewerkt.

93e minuut: Scheidsrechter Mansouri vond het wel mooi geweest. Groot gelijk.

Conclusie: niet goed, wel beter dan de rest

Gorredijk speelde geen grootse wedstrijd. Eigenlijk een beetje zoals een oude diesel: eerst pruttelen, dan op gang komen en uiteindelijk gewoon doorrijden naar de bestemming.

Maar — en dat is waar het om draait — de drie punten zijn binnen. En terwijl Gorredijk zakelijk zijn werk deed, liet concurrent Olyphia punten liggen met een bloedeloze 0-0.

Dus ja: het gat is weer iets groter.

De titel ruikt een beetje dichterbij.

En Gorredijk? Dat kan beter, moet beter… maar staat wél gewoon bovenaan.

Of zoals Van Slooten het zou zeggen:

“Wy kinne en moatte better.”

Maar vandaag was het vooral:

goed genoeg — en dat is soms precies genoeg.

Paasmaandag “uit” naar Havelte .