Paasmaandag.
Zonnetje, graadje of 16, vogeltjes die fluiten en een verslaggever die zichzelf wijsmaakt dat een fietstochtje naar Havelte “heerlijk ontspannen” is. Het nuttige en het aangename verenigd… de brandstof is ten slotte ” ek net omme nocht”
Vooraf nog even de feiten: thuis werd het een keurige 7-0, maar Havelte kwam met vertrouwen het veld op (vijf zeges uit de laatste zes). Kortom: onderschatting zou dom zijn.
Gorredijk miste Lars, Siedrik en Jeffrey, maar daar stond een basisplek voor Thymo tegenover. Altijd goed voor wat energie… al wist die zelf af en toe ook niet waar hij die had gelaten.
Wie alleen de samenvatting wil: 14.00 uur aftrap, 15.45 uur klaar, 0-2. Twee keer Thys. Klaar.
En meer was het verslag eigenlijk ook niet waard
Maar ja, dat zou mijn reputatie als beroepsmatig overdreven uitweider ernstig beschadigen.
De wedstrijd begon zoals zoveel wedstrijden beginnen: met een kans voor de tegenstander. Jord moest al snel handelend optreden en deed dat prima.
Niet veel later sloeg Gorredijk toe. Via wat schijven en een voorzet van Jesmer ontstond er een ouderwetse kluts voor de goal, en daar was Thys – met het instinct van iemand die wél weet waar de goal staat – voor de 0-1 in minuut 7.
Daarna begon het echte spektakel. Of beter gezegd: het gebrek daaraan.
Het veld werkte niet mee, de bal nog minder en sommige aannames hadden het charisma van een baksteen op winterslaap.
Combinaties strandden vroegtijdig en het tempo lag ergens tussen “wandelen” en “even kijken of de bal nog rond is”.
Euan kwam nog gevaarlijk door, maar schoot – heel knap – langs de verkeerde kant van de paal. Ook een kunst: missen, maar dan wel met overtuiging en zonder de keeper te storen.
Havelte deed intussen dapper mee en kreeg een paar serieuze kansen. Eén kopbal werd door Jord katachtig uit de hoek geplukt – een redding die eigenlijk een beter decor verdiende dan deze wedstrijd.
En toen… de absolute hoofdrolspeler van de eerste helft: de brandweer.
Drie keer denderden ze langs het veld met loeiende sirenes, blauw zwaailicht, tempo en urgentie.
Het publiek veerde op, telefoons gingen omhoog, hoofden draaiden mee.
Eindelijk actie, snelheid en richting!
Er gingen zelfs stemmen op om ze een paar minuten mee te laten doen – het speltempo zou er vermoedelijk direct op vooruit zijn gegaan.
Met 0-1 de rust in.
Tijd voor thee, gember en iets dat hopelijk meer pit had dan de eerste helft. Dat laatste bleek wensdenken.
Na rust bleef het spel hangen in dezelfde stroperige modus.
Fimme probeerde nog iemand omver te kegelen alsof hij een strike nodig had.
Thymo stond een keer zó vrij dat hij het zelf niet vertrouwde en de bal maar snel weer inleverde, en Mark raakte de onderkant van de lat – wat eigenlijk het meest op voetbal leek deze middag.
Het niveau zakte ondertussen naar een fase waarin lange ballen de creatieve oplossing werden en combinaties een zeldzaam natuurverschijnsel.
De scheidsrechter hield alles keurig in de gaten van gepaste afstand.
Arendsogen, werd gezegd.
Of gewoon verstandig genoeg om niet dichterbij te willen staan.
Zelfs de brandweer had er op een gegeven moment genoeg van en reed rustig terug naar de kazerne. Zonder sirene. Zonder haast. Alsof ze ook dachten: “dit is niet meer te redden.”
Toch bleef het spannend. 0-1 is zo’n stand waarbij één moment alles kan veranderen. Gorredijk wilde geen puntverlies, maar overtuigen deed het zelden.
Tot minuut 80.
Bal door het midden, Thys voor zijn tegenstander die er simpelweg niet omheen kon komen – op zich ook een kwaliteit – en vervolgens een betoverend lobje over de keeper: 0-2.
Wedstrijd beslist, publiek opgelucht en iedereen weer even wakker.
In de slotfase nog een redding van Jord, wat wissels voor de statistieken en toen vond de scheidsrechter het ook wel mooi geweest.
Einde wedstrijd, drie punten in de tas en een collectief gevoel van: “dit was er één voor de statistieken, niet voor de dvd.”
Op de terugweg nog een extra rondje gefietst, al was dat meer uit ” het moet want we zijn er nu toch ” dan uit energie.
De spelersaccu was al leeg, maar die van de verslaggever, telefoon én fiets besloten solidair te zijn en er ook mee op te houden maar de ” finish” werd nog gehaald.
Ondertussen gaat de eerste periode naar Olyphia – gefeliciteerd – maar Gorredijk blijft keurig op koers. Niet altijd mooi, niet altyd sprankelend, maar wel effectief.
En laten we eerlijk zijn: 0-2 winnen op een veld waar de bal meer stuitert dan een opgefokte tennisbal en het spektakel vooral van de brandweer moet komen… dat is misschien wel de meest volwassen overwinning van het seizoen.
Volgende halte: Oerterp-uit. Hopelijk mét voetbal. Maar voor de zekerheid houden we de sirenes alvast in de gaten.
IKKE
