Zondagmiddag, klokslag twee uur. Volgens een befaamd oud-VWC-trainer de mooiste tijd van de week. En wie zijn wij om dat tegen te spreken?

Voor de mannen van VWC stond er een gezellig uitje op het programma: een kneiter lange pelgrimstocht richting het pittoreske Warga. Met een selectie die meer pleisters dan fitte spieren telt, is de missie kraakhelder: alles of niks — en liefst alles.

In de technische staf was het weer ouderwets stoelendans. Baas promoveerde tot vlagger, Allan pakte de leiding, Lars observeerde kritisch vanaf de zijlijn en Gerrit deed wat hij altijd doet: kneden, plakken en hopen dat alles heel blijft. Ondertussen kwam Bert Boddema met een tactisch meesterplan waar zelfs Pep Guardiola even van zou fronsen:

“Gewoon winnen.”

Briljant in z’n eenvoud.

Voorin mogen Hidde en Bert het laten zien. Daarachter een middenveld dat klinkt als een vriendengroep op een kringverjaardag: Herbert, Hoen, Onne en Jesse. Gezellig, maar vandaag moet er gewerkt worden.

Achterin staat het slot op de deur met Johan, Dennis, Sjoerd en Romec. Of het een stevig slot is of toch meer een klapdeurtje, dat zal de middag uitwijzen. En als laatste redmiddel: Kevin onder de lat.

⸻

Van lijfsbehoud tot grootheidswaan

Vandaag stond er meer op het spel dan alleen eer. Bij winst doet VWC uitstekende zaken in de strijd om lijfsbehoud — en, hoe gek het ook klinkt, lonkt ook nog de 3e periode. Twee uitersten, één team en een flinke bak tegenwind. Maar laten we beginnen bij het belangrijkste: erin blijven.

VWC schoot uit de startblokken alsof er haast bij was. Kansen genoeg, maar scoren bleek lastiger dan het plan van Bert uitvoeren. Hoen testte tweemaal het houtwerk (dat in ieder geval wél solide stond), “good old” Herbert kwam een teenlengte tekort en Bert liet zien dat zijn andere been misschien toch zijn favoriet is.

Maar goed, druk zetten loont. Na goed doorjagen van Jesse viel de bal voor de voeten van — uiteraard — “good old” Herbert. En juist die moeilijke kans ging er wél in: 1-0.

VWC bleef drukken alsof de wedstrijd nog uren duurde, maar vergat de score verder uit te bouwen. Ruststand: 1-0. Lekker, maar allesbehalve veilig.

⸻

Herbert op stoom en Hidde op tien

Na rust veranderde er weinig. VWC hield de controle en de 2-0 hing al een tijdje in de lucht. Zo’n goal die je voelt aankomen. En ja hoor — wie anders dan “good old” Herbert die met een verwoestend schot de keeper kansloos liet. 2-0. De man was los.

Daarna bleef VWC zoeken naar meer. Want één is spannend, twee is lekker, maar drie is pas echt comfortabel. Uiteindelijk was het Hidde die de trekker overhaalde en de 3-0 binnenschoot. En daarmee tikt hij de tien goals aan.

⸻

Gehavend, maar goud waard

Met een gehavende selectie en twee wijzigingen stond er toch een ploeg die wist wat werken is. Bert en Romec verschenen aan de aftrap, en vooral Romec liet zien dat een drukke zaterdagavond — draken temmen en al — geen enkel probleem hoeft te zijn. Sterker nog: hij speelde misschien wel zijn beste wedstrijd tot nu toe.

En Bert? Die bewees opnieuw dat hij overal uit de voeten kan. Spits, linksmidden, linksback — maakt hem niet uit. Zet hem desnoods op de bar na afloop en hij draait nog overuren.

⸻

Eindstand: 3-0. Plan geslaagd.

Wind getrotseerd, kansen gecreëerd en uiteindelijk gewoon gedaan wat er moest gebeuren.

Of zoals het masterplan luidde:Gewoon winnen.